کلیدهای پیشگیری از پرخوری عصبی در نوجوانان

به گزارش سیتنا، دوره نوجوانی یکی از حساسترین مراحل زندگی است که با تغییرات جسمی، روانی و اجتماعی همراه است. نوجوانان دختر به دلیل فشارهای تحصیلی، انتظارات اجتماعی و تغییرات هورمونی، بیشتر در معرض فشار روانی و اضطراب قرار دارند و گاهی برای مقابله با این احساسات ناخوشایند، به رفتارهای ناسالمی مانند پرخوری عصبی روی می‌آورند.

پریسا محمدنژاد، پژوهشگر روان‌شناسی عمومی از دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی دانشگاه تبریز، به همراه یکی از همکاران خود، پژوهشی در زمینه پیش‌بینی پرخوری عصبی در دانش‌آموزان دختر انجام داده است. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط میان شیوه‌های مدیریت احساسات و آگاهی از تجربه‌های درونی با احتمال بروز پرخوری عصبی طراحی شده است.

روش پژوهش و یافته‌ها

در این مطالعه، ۲۲۰ دانش‌آموز دختر ۱۵ تا ۱۷ ساله از شهرستان هشترود مشارکت داشتند و داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های علمی جمع‌آوری شدند. نتایج پژوهش نشان داد که راهبرد «ارزیابی مجدد» (بازبینی احساسات) با پرخوری عصبی رابطه منفی دارد؛ یعنی نوجوانانی که از این راهبرد سازگارانه استفاده می‌کنند، کمتر دچار پرخوری عصبی می‌شوند. در مقابل، راهبرد «سرکوبی» (پنهان کردن یا فروخوردن هیجان‌ها) با پرخوری عصبی رابطه مثبت نشان داد.

همچنین «ذهن‌آگاهی سرشتی» که توانایی طبیعی فرد برای توجه به لحظه حال و آگاه بودن از احساسات بدون قضاوت عجولانه است، با پرخوری عصبی رابطه منفی داشت. این دو عامل در مجموع توانستند ۲۳ درصد از تغییرات مربوط به پرخوری عصبی را در دانش‌آموزان توضیح دهند.

پیامدهای روان‌شناختی و راهکارهای پیشگیرانه

پرخوری عصبی تنها یک اختلال غذایی نیست، بلکه با نگرانی شدید درباره وزن و شکل بدن، عزت نفس پایین، افسردگی، اضطراب، انزوای اجتماعی و افت عملکرد تحصیلی همراه است. پژوهشگران تأکید دارند که این رفتار می‌تواند نشانه‌ای از دشواری در مدیریت احساسات و کاهش آگاهی از وضعیت درونی فرد باشد.

نتایج این پژوهش که در «نشریه رویش روان‌شناسی» منتشر شده، می‌تواند مبنایی برای طراحی برنامه‌های پیشگیری و حمایت روانی در مدارس قرار گیرد. این برنامه‌ها باید علاوه بر تغذیه، بر آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان، خودآگاهی و راهبردهای سالم مقابله با استرس تأکید داشته باشند؛ چرا که توجه به این عوامل روان‌شناختی می‌تواند در شناخت بهتر پرخوری عصبی و پیشگیری از آن در نوجوانان دختر مؤثر باشد.

انتهای پیام