صدای پنهان در کامنتها؛ آنچه مردم درباره وضعیت اینترنت میگویند
امروز نمیخواهم آمار و ارقام رسمی را برایتان بخوانم؛ میخواهم آنچه را که مردم در کامنتها و در لابلای صحبتهایشان میگویند، برایتان بازگو کنم. اینها، روایت واقعی مردمی است که در فضای مجازی، منتظر شنیده شدن صدایشان هستند.
سارا استوار - خبرنگار سیتنا در این یادداشت که به بررسی دیدگاههای کاربران سیتنا در قالب کامنت ذیل اخبار این رسانه پرداخته شده، نوشت:
امروز نمیخواهم آمار و ارقام رسمی را برایتان بخوانم؛ میخواهم آنچه را که مردم در کامنتها و در لابلای صحبتهایشان میگویند، برایتان بازگو کنم. میخواهم بدانید که مردم واقعاً چه حسی نسبت به وضعیت اینترنت دارند.
وقتی به فضای مجازی نگاه میکنیم، با یک واقعیت تلخ روبرو میشویم: اینترنت در ایران دیگر به عنوان یک ابزار برابر برای همه تلقی نمیشود. من با بررسی دقیق نظرات کاربران، متوجه شدم که مردم از یک نوع «تبعیض دیجیتال» صحبت میکنند.
آنها خیلیها با کلافگی میگویند: «ما برای باز کردن یه صفحه ساده باید هزار تا راه بریم، بعد یه عده با خط سفید راحت دارن زندگی دیجیتالشونو میکنن.» این یعنی مردم احساس میکنند دسترسی به جهان، به توان مالی آنها بستگی پیدا کرده است؛ جایی که «هرکی پول بیشتری بده، آزادی بیشتری داره.»
یک نکته بسیار مهم که من به عنوان خبرنگار به آن توجه کردم، نگرانی عمیق مردم از آینده است. سوال این است: «قراره نسل بعدی فقط اسم اینترنت آزاد رو شنیده باشه؟» این سوال، نشاندهنده این است که مردم نگران از دست رفتن بخشی از هویت دیجیتال خود هستند. مسئله فقط کندی اینترنت نیست؛ مسئله این است که آیا قرار است با این محدودیت ارتباطی، به زندگی مدرن ادامه دهند؟
من سیتنا هستم و اینها، روایت واقعی مردمی است که در فضای مجازی، منتظر شنیده شدن صدایشان هستند.
انتهای پیام
دیدگاهها
لطفا هیچ وقت سکوت نکنید و هیچ وقت این شرایط رو عادی نکنید،بعد از هفتادو خوردهای روز ما هنوز منتظر یه خبر خوب راجب وصل شدن اینترنت هستیم…صدای مارو به مسئولین برسونید…اینترنت بینالملل حق همه ما مردم ایرانه…سکوت نکنید.
(لطفا پیامم رو تایید کن سیتنا)
مشکل اصلی و دردناک اینجاست که داریم هم از خودی میخوریم هم از بیگانه .
مگه ما چه گناهی کردیم که هر روزمون داریم این همه رنج میکشیم .
خدا شاهده که مریض شدم گلوم. ورم کرده هر روز دارم آمپول کورتون میزنم نفس نمیتونم بکشم. توی گلوم. پر از زخم شده مخصوصا وقتی میبینم خودشون و زن و بچهه هاشون اینترنت دارن و مردم ندارن و دارن به مردم. دهن کجی میکنن
تکلیف مردم چیه
تکلیف کسی که پایان نامش مونده چیه ؟!
تکلیف کسی که کسب و کارش نابود شده چیه؟
تکلیف کسی که برای یه مطلب علمی و ارائه باید سی تا سایت رو جست و جو کنه و آخرم هیچی پیدا نکنه چیه؟!
تا کی؟
کاش یکی صدای مارو بشنوه
خسته شدیم از اون همه وعده های پوچ و بیخود
کاش یکی دلش بسوزه
دیگه نمیتونیم 💔🥲
هرکس این پیام رو میبینه همین جمله رو تکرار و ریپلای کنه، انقدر باید تکرار بشه تا صدامونو بشنون!
ولی عمق فاجعه وحشتناکه و میلیون ها آدم دارن از پا درمیان
اینترنت ( فیلترنت ) کل کشور در یک روز در یک ثانیه قطع شد و بدون شک میتونه در همون یک لحظه دوباره میتونه کلا وصل بشه
این خشمی که انباشته شده ، به اندازه وخامت وضعیت اقتصادی وحشتناکه
ولی چشم ها و گوش ها بسته شده و صدایی شنیده نمیشه
وای به حال این مردم
در سال 2026 و زمانه ی تکنولوژی ، اینترنت توی یک کشور ، 3 ماهه که قطع شده
ولی به این پرسش ها و مطالبه ها ادامه بدین.
بگین که مردم متوجه تناقض ها هستند. هیچ دلیل قانع کننده ای برای قطع اینترنت هفتاد و اندی روزه بیان نشده.
بگین که بیشتر از این ما امتحان صبر نگیرین. ما ایوب نیستیم. ما انسانهای عادی هستیم با حقوق طبیعی. حق ما را به ما برگردانید.
با اجازه شما میخوام از بدبختی خودم و هم وطنانم گریه کنم چون راهی جز این ندارم 100 میلیون بدهی آوردم من دیگه از زمین بلند نمیشم یعنی هیچ کدومون دیگه بلند نمیشیم
اما مطمئن باشید ما مردم ایران، اجازه نخواهیم داد حق دسترسی ما به اینترنت را بگیرند. اینجا هیچ وقت به کره شمالی تبدیل نخواهد شد
نسل های اینده حتما از فضای اینترنت بهره مند خواهند شد
این کامنت بمونه به یادگار.
به امید تایید
ما همچیزمان رو از دست داده ایم کار ، تفریح. ارتباط، آینده اما هیچ وقت فراموش نمیکنیم که کی هیزم تو اتیش ریختن ما حواسمون به آقایونی که سنگ اندازی میکنن هست ملت ما تاریخ ۶۰۰۰ ساله دارن ما ریشه داریم اینترنت هم پس میگیریم همان طور که شهیدان ما خاک را بعثی ها پس گرفتند
اینجا گفتنش هیچ فایدهای نداره
چی رو فدای چی میکنید؟ اینا رو دیگه من رعیتم میفهمم چطور اربابان نمیفهمن موندم واقعا.
افزودن دیدگاه جدید