در شرایط جنگی، به تصمیم قطع اینترنت اعتماد کنیم
یک مدیر ارشد وزارت ارتباطات توضیح داد: بدون شک قطع بودن اینترنت اصلا خوب نیست، اما در شرایطی هستیم که همه باید به تصمیمات و اقدامات بخش نظامی، انتظامی و امنیتی اعتماد کنیم تا از این بستر صدمات و خسارتی به کلیت نظام، کشور و مردم عزیزمان نرسد.
به گزارش سیتنا، محمد شمسایی، مدیرکل تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی منطقه شمال شرق کشور در پاسخ به یک کاربر ناراضی از قطع اینترنت بین الملل در شبکه اجتماعی بومی ویراستی، توضیح داد:
«جهت اطلاع؛ وزارت ارتباطات و سازمان تنظیم مقررات درخصوص قطع و وصل اینترنت تصمیمگیر نیستن.
بدون شک قطع بودن اینترنت اصلا خوب نیست، اما در شرایطی هستیم که همه باید به تصمیمات و اقدامات بخش نظامی، انتظامی و امنیتی اعتماد کنیم تا از این بستر صدمات و خسارتی به کلیت نظام، کشور و مردم عزیزمان نرسد.
همانطور که در زمان کرونا همه به بخش بهداشت و درمان اعتماد کردیم و بهترین نتیجه رو گرفتیم.
به امید روزهایی که نیاز به هیچ قید و بندی برای دسترسی به اینترنت نباشد.»
انتهای پیام
دیدگاهها
یک ماه و دو ماه حقوق اینا رو ندن ببینید روز و شب میکنند
اکثر شون مردم و آدم حساب نمیکنن اصلا
اینترنت تو زندگی امروز اگر بیشتر از برق اهمیت نداشته باشه کمتر نداره.
تازه شم صدا سیما این چند سالی میشه که کاری به سرگرمی مردم نداره و مخاطب ازدستش رفته
دلیلش الکیه
و رای عده ای کمی از مردم اومد سر کار
اون عده که رای دادید امیدوارم از اینترنتتون راضی باشید
اظهارات اخیر مدیرکل تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی منطقه شمال شرق کشور، آقای محمد شمسایی، که در شبکه اجتماعی ویراستی منتشر شده، با استناد به دلایل امنیتی و لزوم اعتماد به نهادهای نظامی و انتظامی، تلاش دارد تا قطع اینترنت بینالملل را توجیه کند. ایشان در پاسخ به نارضایتی یک کاربر، عنوان کردهاند که وزارت ارتباطات و سازمان تنظیم مقررات "تصمیمگیر نیستند" و در شرایط فعلی، "همه باید به تصمیمات و اقدامات بخش نظامی، انتظامی و امنیتی اعتماد کنیم تا از این بستر صدمات و خسارتی به کلیت نظام، کشور و مردم عزیزمان نرسد". ایشان این وضعیت را با دوران کرونا و اعتماد به بخش بهداشت و درمان مقایسه کرده و ابراز امیدواری کردهاند که روزی نیاز به "هیچ قید و بندی برای دسترسی به اینترنت نباشد".
این نحوه پاسخگویی، ضمن آنکه تلاش دارد بار مسئولیت را از دوش وزارت ارتباطات برداشته و به نهادهای دیگر منتقل کند، با چند گزاره اساسی که ریشه در واقعیت زندگی امروز جامعه دارد، در تضاد آشکار است:
1. **تقصیر را به گردن دیگری انداختن، راه حل نیست:** اولین و مهمترین نکته، این است که با وجود پذیرش ظاهری اینکه "قطع بودن اینترنت اصلا خوب نیست"، عملاً هیچ سازوکاری برای حل مشکل ارائه نمیشود. اینکه وزارت ارتباطات "تصمیمگیر نیست"، چه معنایی جز این دارد که در یک زنجیره نامعلوم از تصمیمگیری، مردم باید تاوان عدم هماهنگی یا اولویتبندیهای متفاوت را بپردازند؟ اینترنت دیگر یک "بستر" صرف نیست که بتوان به راحتی آن را محدود یا قطع کرد؛ اینترنت، شریان حیاتی اقتصاد، آموزش، ارتباطات، فرهنگ و حتی سلامت روان جامعه در قرن بیست و یکم است.
2. **مقایسه نادرست با دوران کرونا:** تشبیه شرایط قطعی اینترنت به دوران همهگیری کرونا، یک قیاس معالفارق و گمراهکننده است. در دوران کرونا، محدودیتها برای حفظ سلامت فیزیکی جامعه و جلوگیری از انتشار یک ویروس واگیردار بود که تهدیدی مستقیم و آنی برای بقا محسوب میشد. اما اینترنت، زیرساخت اصلی فعالیتهای روزمره، کسبوکارهای خرد و کلان، تحصیل، و ارتباطات است. قطع آن، نه تنها به "صدمات و خسارات" احتمالی آینده جلوگیری نمیکند، بلکه **همین امروز در حال وارد کردن خسارات جبرانناپذیر به بدنه اقتصادی و اجتماعی کشور است.** از دست رفتن فرصتهای شغلی، تعطیلی کسبوکارهای آنلاین، عقبماندگی تحصیلی دانشجویان و دانشآموزان، و انزوای اجتماعی، تنها بخشی از این خسارات ملموس هستند.
3. **حقوق شهروندی و سرگرمی؛ فراموششدهها؟** اشاره به "صدمات و خسارات به کلیت نظام، کشور و مردم" در حالی که از قید و بند اینترنت سخن گفته میشود، این ذهنیت را ایجاد میکند که دغدغههایی چون دسترسی به اطلاعات، سرگرمی، ارتباطات با دوستان و خانواده، و حتی امکان استفاده از ابزارهای نوین هوش مصنوعی، در اولویتهای این "تصمیمگیران" جایگاهی ندارد. آیا حفظ "کلیت نظام" بدون در نظر گرفتن رفاه، آسایش و حقوق اولیه شهروندان معنایی دارد؟ حق دسترسی به اطلاعات و ارتباطات، دیگر یک امتیاز نیست، بلکه یک حق شهروندی اساسی است.
4. **چه کسی پاسخگوست؟** اگر وزارت ارتباطات تصمیمگیر نیست، پس منطق حکم میکند که نهادی که تصمیمگیر است، مستقیماً با مردم سخن بگوید و شفافسازی کند. اما در غیاب این شفافیت، صرف ارجاع دادن به "اعتماد" بدون ارائه هیچگونه دلیل منطقی و قابل درک برای عموم، نمیتواند نارضایتیها را فرو بنشاند. اعتماد، مقولهای دوطرفه است و بر پایه شفافیت، پاسخگویی و درک متقابل بنا میشود، نه بر اساس دستور.
در نهایت، امیدواری به روزهایی که "نیاز به هیچ قید و بندی برای دسترسی به اینترنت نباشد"، زمانی معنای واقعی پیدا میکند که امروز، برای برداشتن این قید و بندها، اقدام عملی و شفاف صورت گیرد. اعتماد به تصمیمات امنیتی، نباید به معنای سلب قدرت تحلیل و درک شرایط از شهروندان باشد؛ چرا که مردمی که از ابزار اولیه خود یعنی ارتباطات محرومند، چگونه میتوانند به درستی از شرایط آگاه شده و در کنار مسئولین، به حفظ "کلیت نظام" کمک کنند؟
برای من جالب که بدونم الان در سرزمینهای اشغالی فلسطین و کشور جنگ زده صهیونیستی ، که از همه طرف در جنگ هستش و کشور های عربی خلیج فارس که درگیر جنگ هستن هم آیا اینترنت بین الملل قطع هستش؟
اینترنت واسه منی که ازش خرج زندگیمو در میارم اهمیتش بالا بود وگرنه با دعدهی رفع فیلتر نمیرفتم رای بدم که حالا کلا قطعش کنن و بشینن به ریشم بخندن
امیدوارم دیگه هیچوقت رومون به هم نیوفته آقایون من کلا تکلیفمو با شما روشن کردم
اینترنت بین المللی کشور حق مسلم ماست مردم ملت
همه اینا بهانه الکیه
حقوق چند ماه شون و ندن ببینید چقدر سریع شکایت میکنند
چرا عدهای سیم سفید دارن !!!!
استاد دانشگاه چرا باید داشته باشه ولی مردم نه!!!
اینترنت ۹۰ ملیون و وصل کنید
اینترنت از نون شب واجب تره. چی میخواین از جونمون!!!!!!!!!
الان کدام کشور اینترنت را قطع کرد ولی دولت به هر بهانه ای قطع می کنند در یک بازه یک ساله سه بار قطع شده این عادی؟ دوستان میگن ما کاره ای نیستیم خب اگر نیستید حقوق و مزایا هم نگیرید و استفعا بدهید
وقتی میگید اعتماد که دو طرفه باشه نه یک طرفه و بدون پاسخگویی ما باید اعتماد کنیم ولی دولت نه
عحب پاسخ روشنی
افزودن دیدگاه جدید