آیا حیات در قمر زمین پنهان است؟

به گزارش سیتنا از منابع علمی از جمله ناسا، یورونیوز و مجله اخترشناسی، شواهد جدید حاکی از آن است که ماه ممکن است در دوران اولیه شکل‌گیری خود، دارای آب مایع و جو غلیظی بوده باشد که می‌توانسته شرایطی مناسب برای حیات فراهم کند. مدل‌های جدید نشان می‌دهند که پس از شکل‌گیری ماه حدود ۴.۵ میلیارد سال پیش، اقیانوس‌های عظیم از سنگ مذاب، گازهایی را آزاد کردند که جوهای موقتی ایجاد کردند. برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهد که این جو، بیش از ۷۰ میلیون سال پایدار بوده و آب می‌توانسته در لایه‌های زیرسطحی و یا در حفره‌های ایجاد شده در اثر برخورد سیارک‌ها جمع شود.

شواهد و نظریه‌های کلیدی

آب در اعماق ماه: آنالیز نمونه‌های بازالت ماه نشان می‌دهد که آب در غلظت‌های چند صد در میلیون درون ماه وجود دارد. دانشمندان بر این باورند که این آب یا از دوران شکل‌گیری ماه باقی مانده یا توسط برخورد شهاب‌سنگ‌ها به ماه رسیده است.

جو موقت و اقیانوس‌های گدازه: در مراحل پایانی اقیانوس گدازه‌ای ماه، مقادیر قابل‌توجهی آب می‌توانسته به صورت گاز خارج شود. حتی اگر تنها ۵۰۰ قسمت در میلیون از این آب به صورت گاز باقی می‌ماند، می‌توانست لایه‌ای به ضخامت یک کیلومتر را تشکیل دهد.

پنجره حیات: به گفته “دیرک شولتز-ماکوچ”، اخترزیست‌شناس دانشگاه ایالتی واشنگتن، اگر ماه در دوران اولیه خود آب مایع و جو ضخیم داشته است، سطح آن می‌توانسته به طور موقت شرایط مناسبی برای حیات داشته باشد.

انتقال حیات از زمین: نظریه دیگری مطرح می‌کند که حیات ممکن است از طریق شهاب‌سنگ‌هایی که در اثر برخوردهای عظیم از زمین جدا شده و به ماه رسیده‌اند، به قمر زمین منتقل شده باشد. با توجه به اینکه حیات در زمین از ۴.۲۸ میلیارد سال پیش وجود داشته، این امکان وجود دارد که میکروب‌ها سوار بر این سنگ‌ها به ماه رسیده و زنده مانده باشند.

با وجود این شواهد، هنوز نشانه مستقیمی از حیات گذشته یا حال بر روی ماه یافت نشده است و جو فعلی ماه اجازه بقای آب مایع را نمی‌دهد. مأموریت‌های آینده برای جمع‌آوری نمونه از لایه‌های باستانی خاک مدفون بین جریان‌های گدازه، می‌تواند به روشن شدن این راز کمک کند. تا آن زمان، پرسش از احتمال حیات در ماه، یکی از جذاب‌ترین پرسش‌های علمی باقی خواهد ماند.

انتهای پیام