نظریه جدید دانشمندان: جهان هستی هفت بعد دارد
گروهی از پژوهشگران با ارائه یک نظریه جنجالی ادعا کرده اند که جهان هستی به جای چهار بعد شناخته شده، در واقع دارای هفت بعد است که سه بعد اضافی آن، به شکل لایه های تا شده و در هم پیچیده ای در مقیاس های بسیار کوچک پنهان شده اند. به اعتقاد این دانشمندان، این کشف می تواند معمای ۵۰ ساله «پارادوکس اطلاعات» سیاه چاله ها را که فیزیکدانان را در تضاد میان قوانین کلاسیک و کوانتومی گرفتار کرده بود، برای همیشه حل کند.
به گزارش سیتنا از دیلیمیل، ریچارد پینچاک (Richard Pinčák)، پژوهشگر ارشد آکادمی علوم اسلواکی و نویسنده همکار این مطالعه، توضیح داده که مشکل از آنجا شروع میشود که استیون هاوکینگ در دهه ۱۹۷۰ نشان داد سیاهچالهها با تابش هاوکینگ به آرامی تبخیر میشوند و به مرور زمان از بین میروند . اما این پدیده با یکی از قوانین بنیادین فیزیک کوانتوم که میگوید «اطلاعات نمیتواند نابود شود» در تناقض است و به «پارادوکس اطلاعات» معروف شده است .
راهحل پیشنهادی این تیم پژوهشی، بر اساس نظریهای به نام فضا-زمان هفتبعدی است. به گفته دکتر پینچاک، «ما سه بعد فضا و یک بعد زمان، یعنی مجموعاً چهار بعد را تجربه میکنیم، اما مدل ما پیشنهاد میکند که جهان در واقع هفت بعد دارد: چهار بعد آشنا و سه بعد ریزمقیاس اضافی که آنقدر جمع و پیچیده شدهاند که نمیتوانیم مستقیماً آنها را درک کنیم» . این ابعاد اضافی به فضا-زمان اجازه میدهند که نه تنها خم شود، بلکه بپیچد و اثری به نام میدان پیچشی (torsion field) ایجاد کند .
بر اساس این مدل، هنگامی که یک سیاهچاله تا کوچکترین مقیاس ممکن تبخیر میشود، ابعاد هفتگانه آن به شکل یک گره در هم میتابند. وقتی این گره به اندازه کافی کوچک میشود، تا شدن ابعاد پنهان، نیروی رو به بیرونی ایجاد میکند که از فروپاشی کامل سیاهچاله جلوگیری کرده و یک بازمانده ریز (به اندازه ۱۰ میلیارد بار کوچکتر از یک الکترون) به جای میگذارد . این گره پیچیده از ابعاد پنهان، همچنان تمام اطلاعاتی را که به درون سیاهچاله سقوط کردهاند، مانند یک یادبود دائمی در خود نگه میدارد و بدین ترتیب، اطلاعات هرگز از بین نمیروند و پارادوکس حل میشود .
جالبتر اینکه این نظریه میتواند به دو معمای بزرگ دیگر فیزیک نیز پاسخ دهد. پژوهشگران معتقدند که این بازماندههای سیاهچالهای با ابعاد پیچیده، میتوانند ماده تاریک (۲۷٪ از جرم جهان) را تشکیل دهند و همچنین میدان پیچشی و ابعاد پنهان، به اندازهای قدرتمند هستند که الگوی برهمکنشهای پشت مکانیسم هیگز (ذره خدای) را تولید کنند که به دیگر ذرات جرم میدهد. با این حال، فناوری مورد نیاز برای تأیید این نظریه (مانند تشخیص ذرات کالوزا-کلاین با جرم بسیار بالا یا آثار آن در تابش زمینه کیهانی) هنوز در دسترس نیست و این راهحل را در هالهای از ابهام باقی گذاشته است .
انتهای پیام
افزودن دیدگاه جدید