اسرار ناپدید شدن نئاندرتال ها

به گزارش سیتنا، سال‌ها تصور می‌شد نئاندرتال‌ها (انسان‌های هوشمند) که حدود ۴۰ هزار سال پیش منقرض شدند ، موجوداتی درون‌گرا و وابسته به جمعیت‌های کوچک و منزوی بودند. محققان گمان می‌کردند که «همخونی» (جفت‌گیری میان خویشاوندان نزدیک) و انباشت جهش‌های مضر، نیروی محرکه اصلی نابودی آن‌ها بوده است؛ اما اکنون، داده‌های ژنتیکی جدید، این روایت دیرینه را دگرگون کرده است.

جمعیتی سالم، در آستانه یک فاجعه

تحقیقات گسترده‌ای که به سرپرستی مؤسسه انسان‌شناسی تکاملی ماکس پلانک در آلمان انجام شده ، روی استخوان‌های ۲۷ نئاندرتال متعلق به حدود ۴۵ تا ۵۲ هزار سال پیش ، متمرکز شده است. این افراد در حوضه رود «موز» (Meuse) در بلژیک و مناطقی از فرانسه، درست در آستانه آخرین روزهای نئاندرتال‌ها، زندگی می‌کردند .

نتایج که در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۶ (۳ تیر ۱۴۰۵) در مجله معتبر Nature منتشر شده، نشان می‌دهد که این جمعیت نئاندرتالی، برخلاف نمونه‌های مشابه در سیبری که نشانه‌های همخونی داشتند، در گروه‌های بزرگ و به‌خوبی به‌هم‌پیوسته زندگی می‌کرده‌اند . آلبا بوسومس مسا، پژوهشگر ارشد این مطالعه، می‌گوید: «آن‌ها از نظر ژنتیکی برای نئاندرتال‌ها سالم بودند، به‌هم‌پیوسته بودند و تنها چند هزار سال بعد منقرض شدند» . بنیامین پیتر، از نویسندگان ارشد مطالعه، نیز می‌گوید: «از نظر ژنتیکی نمی‌توانستید بگویید این جمعیتی است که قرار است فقط چند هزار سال بعد منقرض شود» .

راز قربانیان: یک «خون‌ریزی» یک‌طرفه؟

با رد شدن فرضیه «انحطاط ژنتیکی»، معمای انقراض پیچیده‌تر از همیشه شده است . با این حال، این مطالعه سرنخ تازه‌ای ارائه می‌دهد: در ژنوم ۲۷ نئاندرتال مطالعه‌شده، هیچ نشانه‌ای از «دخالت ژنتیکی» اخیر انسان‌های مدرن (هومو ساپینس) یافت نشد . این یک «عدم تقارن آشکار» را نشان می‌دهد؛ در حالی که انسان‌های مدرن امروزی، نئاندرتال‌ها و ردپای ژنتیکی آن‌ها را با خود حمل می‌کنند (حدود ۱ تا ۳ درصد از ژنوم )، به نظر می‌رسد که این فرایند، عمدتاً یک خیابان یک‌طرفه بوده است.

کریس استرینگر، از متخصصان برجسته تکامل انسان در موزه تاریخ طبیعی لندن، این یافته را در مجله بی‌بی‌سی ساینس فوکوس این‌گونه تفسیر کرده است: «این الگوی یک‌طرفه از انتقال ژن به جمعیت انسان‌های مدرن، این پیشنهاد من را تقویت می‌کند که نئاندرتال‌های متأخر، افراد بارور خود را در یک فرایند یک‌طرفه به گروه‌های هومو ساپینس از دست می‌دادند که به خوبی می‌توانست به زوال آن‌ها کمک کند» . به عبارتی، جذب شدن تدریجی جمعیت نئاندرتال در میان جمعیت انسانیِ مهاجر و پرتعدادتر، می‌تواند راز ناپدید شدن آن‌ها را پس از هزاران سال هم‌زیستی، توضیح دهد.

انتهای پیام