نمونه مشابه اپستین در قرن نوزدهم در آلمان
ماجرای کوتزه از یک گردهمایی بدنام میان اعضای اشراف زادگان آلمان سرچشمه گرفت؛ ماجرایی که از طریق مجموعه ای از نامه های بی نام و نشان فاش شد.
به گزارش سیتنا، در پاییز ۱۸۹۲، سراسر برلین غرق در شایعاتی بود که از مجموعهای از نامههای بیامضا سرچشمه میگرفت؛ نامههایی که برای چهرههای بلندپایه دربار سلطنتی، ازجمله قیصر ویلهلم دوم و امپراتریس آگوسته ویکتوریا، ارسال شده بود. روزنامه نیویورک تایمز گزارش داد:
«برخی از این نامههای موهن حاوی طرحها و نقاشیهای مستهجن بودند که با مهارتی قابلتوجه اجرا شده بودند.»
باجگیرِ ناشناس تهدید میکرد که نام شخصیتهای سرشناسی را فاش خواهد کرد که ظاهرا در یک عیاشی گروهی در شکارگاه گرونهوالد (Jagdschloss Grunewald)، اقامتگاه شکار قیصر در حومه برلین، شرکت داشتهاند. این ماجرا که به «ماجرای کوتزه» مشهور شد، به اعتبار دودمان آلمانی هوهنتسولرن لطمه زد و در نهایت یک کشته بر جای گذاشت.
ویلهلم دوم که بود؟
قیصر ویلهلم دوم (۱۹۴۱-۱۸۵۹) از اعضای خاندان هوهنتسولرن و آخرین امپراتور آلمان و پادشاه پروس بود. او از سال ۱۸۸۸ تا زمان کنارهگیریاش از قدرت در سال ۱۹۱۸ ریاست این خاندان سلطنتی را برعهده داشت. وی به خودبزرگبینی افراطیاش شناخته میشد و اغلب به سوژهای محبوب برای تمسخر در مطبوعات تبدیل میگردید.
دبلیو. اِی. کوپ در مقالهای با عنوان «قیصر ویلهلم دوم و کاریکاتوریستها» مینویسد:
«شتابزدگی و خودنمایی نمایشیِ او باعث میشد عنان سخن از دستش خارج شود و حرفهایی بزند که بعداً از آنها پشیمان میشد و سخنگویان رسمی ناچار بودند آنها را تفسیر یا توجیه کنند.»
حتی پیش از آنکه اظهارنظرهای بیپروای او جنجالهای بینالمللی برانگیزد، وی به سبب فعالیتها و رفتارهایی که گویا در داخل کشور رخ داده بود، به بدنامی شهرت یافته بود.
مهمانیای که چندان هم خصوصی نبود
براساس گزارشهای آن زمان، در سال ۱۸۹۱ خواهر قیصر، شاهدخت شارلوت، ۱۵ نفر از اشرافزادگان را به شکارگاه گرونهوالد (Jagdschloss Grunewald) دعوت کرد؛ مهمانیای که ظاهرا با نوشخواری سنگین، رقص و اعمال جنسی همراه بوده است. در میان شرکتکنندگان، شاهزاده آریبرت فون آنهالت (رئیس آینده کمیته المپیک آلمان)، شاهزاده فریدریش کارلِ هِسّه (برادرزن قیصر) و کنتس فون هوهنائو، همسر پسرعموی ناتنی قیصر، حضور داشتند.
کنتس فون هوهنائو به طور خاص هدف باجگیر قرار گرفت؛ او وی را «زن هرزهای شهوتران» نامید و متهم کرد که با خودِ قیصر رابطه صمیمی داشته است - ادعایی آنقدر رسواکننده که پایش به نیویورک تایمز هم باز شد. (از دیگر معشوقههای شایعهشده کنتس میتوان به ماکس فون بادن، صدراعظم آینده امپراتوری آلمان، و هربرت فون بیسمارک اشاره کرد.) از دیگر هدفها، لِبرِشت فون کوتزه، رئیس تشریفات امپراتور آلمان، و همسرش آلیسه فون شرادر بودند؛ زنی که متهم شد با زنان رابطه جنسی داشته است.
این نامهها حاوی کلاژهایی از عکسهای اروتیک بودند که در آنها سرِ درباریان و اعضای خاندان سلطنتی بر بدنها الصاق شده بود. قیصر برای شناسایی باجگیر از یک کارآگاه خصوصی و پلیس برلین کمک خواست، اما هیچ مظنونی شناسایی نشد.
دوئلی مرگبار
میهمانان آن مهمانی بدنام، در تلاش برای یافتن فردی که به آنها خیانت کرده بود، کمکم به جان یکدیگر افتادند. بارون فون شرادر، کوتزه را که دشمنش در دربار بود، متهم کرد که نامهها را ارسال کرده است. کوتزه پس از آن بازداشت شد؛ زیرا در خانهاش کاغذ خشککن پیدا شد که دستخط آن شباهت زیادی به دستخط باجگیر داشت. ویلهلم دستور داد یک دادگاه نظامی به پرونده رسیدگی کند، اما بررسی بیش از هزار صفحه سند هیچ مدرکی برای محکوم کردن کوتزه به دست نداد. درنتیجه، او آزاد شد.
قیصر برای عذرخواهی، یک تخممرغ عید پاک را به همراه پیشنهادی برای بازگشت به شغل سابق برای کوتزه فرستاد. اما کوتزه خشمگین اصرار داشت حیثیت خود را بازستاند و کسانی را که او را متهم کرده بودند به دوئل فراخواند. او در نخستین رویارویی تنها دچار جراحات جزئی شد. در سال ۱۸۹۶، کوتزه با شرادر روبهرو شد و او را از ناحیه شکم هدف گلوله قرار داد. شرادر بر اثر جراحات جان باخت.
پیامدهای ماجرای کوتزه
این رسوایی به اعتبار قیصر ویلهلم دوم و دربار او آسیب جدی وارد کرد. ایزابل وی. هال، استاد بازنشسته تاریخ در دانشگاه کرنل، میگوید: «قضیه کوتزه چهار سال به درازا کشید و شامل سه دادگاه نظامی و دو دوئل بود که یکی از آنها مرگبار از آب درآمد.»
روزنامه محافظهکار آلمانی رایشسبوتِه که معمولاً حامی تاجوتخت بود، نوشت ماجرای کوتزه «در کشور، بیش از آنچه سالها تلاش فکری سلطنتطلبان وفادار میتوانست بازسازی کند، روحیه سلطنتخواهی را درهم شکست.» در همین حال، دشمنان قیصر شادمان بودند. آگوست ببل، رهبر حزب سوسیالدموکرات، در رایشتاگ (پارلمان آلمان) با طعنه گفت: «هرچه آنها بیشتر یکدیگر را نابود کنند، به نفع ماست.»
هرچند هویت باجگیر هرگز روشن نشد، برخی تاریخنگاران خواهر قیصر، شاهدخت شارلوت، را به عنوان مظنون اصلی و محتمل این ماجرا معرفی کردهاند.
انتهای پیام
افزودن دیدگاه جدید