بازگشت به اینترنت قبل یا بازآفرینی یک محدودیت جدید؟ / روایت رگه‌های نازکی که به نام اتوبان فروخته می‌شود!

سارا استوار - خبرنگار سیتنا؛ صبر نود روزه کاربران ایرانی برای لمس دوباره اینترنت بین‌الملل، با یک «شوک قطره‌چکانی» به پایان رسید؛اگرچه از تریبون‌های رسمی، خبر از بازگشت به تنظیمات کارخانه و احیای دسترسی‌ها داده می‌شود، اما تجربه‌ی عملی میلیون‌ها کاربر و کسب‌وکار نشان می‌دهد که میان «ادعای مسئولان» و «واقعیت نمایشگرها»، دره‌ای عمیق به پهنای تمام سال‌های عقب‌ماندگی تکنولوژیک حفر شده است.

وعده‌ی بازگشت به کدام «قبل»؟

آقایان مسئول می‌گویند اینترنت به وضعیت پیش از دی‌ماه بازگشته است؛ اما سوال اینجاست که دقیقاً کدام دی‌ماه؟ دی‌ماه سال گذشته یا دی‌ماه در دوران عصر حجر؟ آنچه امروز کاربر ایرانی با آن دست‌ و پنجه نرم می‌کند، نه اینترنت بین‌الملل، بلکه ملغمه‌ای از «تایم‌اوت‌های» پیاپی، «پکت‌لاس‌های» فلج‌کننده و افت سرعت‌های ناگهانی است که عملاً هرگونه فعالیت اقتصادی و تخصصی را ناممکن کرده است.

رگه‌های نازک در کالبد فناوری

گویی استراتژی جدید این است: در را باز بگذارید، اما جاده را تخریب کنید! توصیف دقیق‌تر وضعیت فعلی این است که از میان بزرگراه‌های عریض اینترنت که پیش‌تر برقرار بود، اکنون تنها رگه‌ای نازک و تاب‌برداشته باقی مانده است. اینترنتی که با لرزش یک کلیک فرو می‌ریزد و با هر تلاش برای اتصال به سرویس‌های حیاتی، دیواری از اختلال را مقابل کاربر سبز می‌کند. آیا این همان «فتح‌الفتوحی» است که قرار بود پس از ۹۰ روز به عنوان دستاورد به مردم تقدیم شود؟

شفافیت؛ حلقه‌ی مفقوده‌ی مدیریت

جامعه‌ی فناوری ایران اکنون یک مطالبه‌ی روشن دارد: آقایان! با کلمات بازی نکنید. اگر قرار نیست به اینترنت سابق بازگردیم، اگر قرار است «اختلال» به عنوان جزئی جدایی‌ناپذیر از معماری جدید اینترنت ایران نهادینه شود، شجاعت داشته باشید و آن را رسماً اعلام کنید. آیا این وضعیت فرسایشی، یک اختلال موقتی ناشی از تغییرات فنی است یا قرار است «نورمال جدید» (New Normal) زندگی دیجیتال ما باشد؟

در حالی که در همسایگی ما، کشورها برای میلی‌ثانیه‌ها در سرعت اینترنت می‌جنگند تا سهمی از کیکِ تریلیون دلاری هوش مصنوعی ببرند، ما اینجا مشغول تماشای چرخ‌دنده‌های لودینگ (Loading) هستیم. اینترنت امروز ایران، بیشتر به یک «نمایش اتصال» شبیه است تا یک «ابزار توسعه».

مطالبه‌ی فعالان صنف و کاربران ساده است: یا اینترنت را با همان کیفیت و استانداردهای پیشین بازگردانید، یا صادقانه بگویید که از اینترنت، تنها سایه‌ای برایمان باقی مانده است. مردم تفاوت میان «اتصال اسمی» و «دسترسی واقعی» را به خوبی با تمام پوست و گوشت خود درک می‌کنند.

انتهای پیام