کشف انبوه فسیل های حیوان منقرض شده در مجسمه ابوالهول
پژوهش جدید دانشمندان نشان می دهد که مجسمه مشهور ابوالهول جیزه ممکن است از سنگ هایی ساخته شده باشد که حاوی فسیل های کروکودیل های باستانی منقرض شده است؛ کشفی که پیوندی غیرمنتظره میان این بنای تاریخی و دنیای حیات ماقبل تاریخ ایجاد می کند.
به گزارش سیتنا، دانشمندان گونه‌ای جدید از کروکودیل منقرض‌شده را در سنگ‌های ۵۴ میلیون ساله سازند مکاتم در شمال مصر کشف کرده‌اند؛ همان سنگ‌های آهکی که بیش از ۴۰۰۰ سال پیش برای ساخت ابوالهول بزرگ جیزه استخراج شده بودند.
این شکارچی باستانی «هروگاویالیس کایرنسیس» (Herugavialis cairensis) نام‌گذاری شده است که از نام «هرو» (Heru)، خدای مصر باستان که تصور می‌شود ابوالهول تجسم اوست، گرفته شده است.
دکتر پاول برک، نویسنده اصلی این پژوهش از موزه تاریخ طبیعی سوئد، در گفت‌وگو با دیلی میل گفت: «بله ممکن است! ابوالهول از همان سنگ‌هایی ساخته شده که هروگاویالیس در آن کشف شده، پس چه کسی می‌داند. اما آنچه توصیه نمی‌کنم این است که ابوالهول را تکه‌تکه کنیم تا ببینیم فسیلی در آن هست یا نه!»
پروفسور فیلیپ مانیون، هم‌نویسنده این پژوهش از دانشگاه کالج لندن، می‌گوید: «با توجه به این هم‌زمانی با بینی گم‌شده مشهور ابوالهول بزرگ، تصمیم گرفتیم این کروکودیل جدید را به نام خدای مصری هرو نام‌گذاری کنیم؛ کسی که احتمالاً الهام‌بخش این بنای نمادین بوده است.»
هروگاویالیس عضوی از خانواده گاویال‌هاست؛ گروهی از کروکودیل‌ها که با پوزه‌های بلند و باریکشان شناخته می‌شوند. امروزه تنها دو گونه زنده از این خانواده باقی مانده که در محیط‌های آب شیرین در شبه‌قاره هند و جنوب شرق آسیا یافت می‌شوند.
جمجمه فسیل‌شده هروگاویالیس در واقع نخستین بار در دهه ۱۹۲۰ و در جریان کاوش‌های سازند مکاتم کشف شده بود. اما دانشمندان در ابتدا تصور می‌کردند این جمجمه متعلق به «گاویال کاذب» یا Tomistoma schlegelii است که یکی از گونه‌های زنده گاویال‌ها محسوب می‌شود.
اما امروزه پیشرفت‌های تحلیلی در دیرینه‌شناسی، از جمله استفاده از سی‌تی‌اسکن برای بررسی درون جمجمه، به پژوهشگران امکان داده تا تفاوت‌های کلیدی میان گاویال کاذب و فسیل باستانی را شناسایی کنند. این امر نشان داد که جمجمه متعلق به گونه‌ای کاملاً جدید و ناشناخته از کروکودیل منقرض‌شده است که در مقاله‌ای در نشریه Royal Society Open Science توصیف شده است.
نکته جالب توجه این است که درست همان‌طور که ابوالهول بزرگ بینی خود را از دست داده، جمجمه فسیل‌شده این شکارچی باستانی نیز نوک پوزه‌اش را از دست داده است.
دکتر برک می‌گوید: «هروگاویالیس پوزه‌ای بلند و باریک با دندان‌های تیز و نوک‌تیز دارد، مشابه گاویال هندی امروزی. گاویال هندی عمدتاً از ماهی تغذیه می‌کند، بنابراین فکر می‌کنیم هروگاویالیس نیز همین‌گونه بوده است. علاوه بر این، سازند مکاتم که هروگاویالیس از آن به دست آمده، فسیل‌های فراوانی از ماهی را نیز حفظ کرده است، پس فرض می‌کنیم آن‌ها از این گونه‌ها تغذیه می‌کرده‌اند.»
اگرچه گاویال‌ها اکنون از منطقه مدیترانه ناپدید شده‌اند، سوابق فسیلی نشان می‌دهد که این شکارچیان آبزی زمانی برای بیش از ۱۰۰ میلیون سال تقریباً در سراسر کره زمین پراکنده بودند و بسیاری از آن‌ها در زیستگاه‌های دریایی کم‌عمق زندگی می‌کردند. در واقع، دانشمندان معتقدند هروگاویالیس زمانی خانه خود را با حداقل دو گونه دیگر از گاویال‌های پوزه‌بلند تقسیم می‌کرده است.
دکتر برک می‌افزاید: «در طول بخش زیادی از ۵۰ میلیون سال گذشته، منطقه مدیترانه میزبان تنوع بالایی از کروکودیل‌ها از جمله گاویال‌ها بود. با این حال، این تنوع در طول زمان نوسان داشت و به نظر می‌رسد با تغییرات دمای جهانی و سطح دریا هماهنگ بوده است، تا اینکه همه کروکودیل‌های این منطقه در نتیجه خشک شدن مدیترانه در حدود شش میلیون سال پیش از بین رفتند.»
انتهای پیام
افزودن دیدگاه جدید