نسل جدید پشت میز نمی‌نشیند؛ چرا تولید محتوا جای مدیریت را گرفت؟

به گزارش سیتنا،در حالی که نسل‌های پیشین، نردبان ترقی سازمانی را مسیر طبیعی موفقیت می‌دانستند، جوانان امروز ترجیح می‌دهند از دل شبکه‌های اجتماعی و با عناوینی چون «بنیان‌گذار» و «تولیدکننده محتوا» هویت شغلی خود را بسازند. بی‌اعتمادی به ثبات شرکت‌ها، جذابیت فریلنسری و احساس عدالت بیشتر در پلتفرم‌های دیجیتال، بازار کار را وارد مرحله‌ای تازه کرده است؛ مرحله‌ای که شرکت‌ها ناچارند خود را با آن تطبیق دهند.

خبرآنلاین در گزارشی آورده است، بر اساس داده‌های منتشر شده، اقتصاد تولیدکنندگان محتوا اکنون بیش از ۲۵۰ میلیارد دلار ارزش دارد و پیش‌بینی می‌شود این رقم تا سال ۲۰۳۰ به ۶۰۰ میلیارد دلار برسد.

بیش از نیمی از جوانان نسل جدید اعلام کرده‌اند که تمایلی به پذیرش پست‌های مدیریتی در سازمان‌ها ندارند. از نظر این نسل، نردبان‌های ترقی شرکتی نه تنها تضمینی برای موفقیت نیستند، بلکه با استرس زیاد و پاداش محدود گره خورده‌اند. در مقابل، عناوینی چون «بنیان‌گذار» و «تولیدکننده محتوا» به محبوب‌ترین عناوین شغلی در میان فارغ‌التحصیلان جدید تبدیل شده است.

یکی از دلایل اصلی خروج این نسل از بازار کار سنتی، عدم اعتماد به امنیت شغلی در شرکت‌هاست. برخلاف نسل‌های پیشین که به وفاداری سازمانی معتقد بودند، ۵۷ درصد از جوانان کنونی دارای «شغل‌های جانبی» (Side Hustles) هستند و ۳۸ درصد آن‌ها قصد دارند به طور کامل به فریلنسری روی بیاورند. آن‌ها معتقدند داشتن چندین منبع درآمدی، بسیار ایمن‌تر از داشتن یک حقوق ثابت از یک کارفرمای واحد است که هر لحظه ممکن است تغییر موضع دهد.

در بخش دیگری از این گزارش آمده است که نسل جدید، سازوکارهای فضای مجازی را عادلانه‌تر از سیاست‌های دفتری می‌بیند. در حالی که رشد در ادارات اغلب به روابط شبکه‌ای و دیده‌شدن توسط مدیران بستگی دارد، پلتفرم‌هایی مانند تیک‌تاک و اینستاگرام بر پایه تعادل و تعامل (Engagement) عمل می‌کنند. در این مدل، موفقیت مستقیماً به کیفیت آنچه خلق می‌شود بستگی دارد، نه اینکه «چه کسی را می‌شناسید».

کارشناسان معتقدند این تغییر رفتار، به معنای تنبلی یا فرار از مسئولیت نیست، بلکه بازتعریف مفهوم «تأثیرگذاری» و «کنترل» است. نسل جدید ترجیح می‌دهد از اتاق خواب خود با مخاطبان جهانی در ارتباط باشد تا اینکه بخشی از یک سلسله‌مراتب اداری باشد. شرکت‌های بزرگ برای بقا در این بازار کار جدید، ناچارند مدل‌های استخدامی خود را تغییر داده و فضای بیشتری برای خلاقیت و تخصص‌گرایی (به جای مدیریت‌گرایی) ایجاد کنند.

انتهای پیام