۶۲ روز در خاموشی دیجیتال؛ وقتی قطع اینترنت، اقتصاد و امید را هم خاموش میکند
اکنون ۶۲ روز از قطعی اینترنت بینالملل در ایران میگذرد؛ ۶۲ روزی که فقط دسترسی به چند وبسایت و اپلیکیشن محدود نشده، بلکه جریان کسبوکار، آموزش، ارتباطات، تجارت و معیشت میلیونها نفر مختل شده است. خاموشی دیجیتال، دیگر یک اختلال فنی نیست؛ تصمیمی است که سایه سنگین آن بر اقتصاد، اعتماد عمومی و آینده افتاده است.
متن خبر
سارا استوار - خبرنگار سیتنا - ۶۲ روز است که ما از «جهان» جدا شدهایم، اما درد این جدایی فقط یک قطعی ساده نیست؛ این یک زخم عمیق بر پیکر کسب وکار، زندگی و معیشت مردم است.
- شصت و دومین روز از حبس خانگی تریدرها: جوانانی که شبهایشان را به امید ساختن فردایی بهتر با نمودارهای جهانی صبح میکردند، حالا ۶۲ روز است که با چشمانی سرخ، شاهد بر باد رفتن تلاشهای چندینسالهشان هستند. چه کسی پاسخگوی اشکی است که از استیصال بر گونهی یک نانآور خانه میلغزد؟
- شصت و دومین روز از سکوت ویترینهای مجازی: هزاران زن و مردی که تمام داراییشان یک صفحهی کوچک برای فروش دستسازههایشان بود، اکنون ۶۲ روز است که با سفرههایی خالی به سیمهای سرد اینترنت خیره ماندهاند. اقتصاد خرد این مردم، حقی است که نادیده گرفته شده است.
- شصت و دومین روز از دیوار بلند میان دانشجو و دانش: چطور میتوان از رشد علمی سخن گفت، وقتی محقق ما ۶۲ روز است که برای دسترسی به یک مقالهی ساده، پشت درهای بسته مانده؟ ما داریم نبوغ این مرز و بوم را در پیلهای از انزوا خفه میکنیم.
- شصت و دومین روز از دلتنگیهای فاصله افتاده: اینترنت برای بسیاری، نه یک سرگرمی، که تنها پل ارتباطی با عزیزانی است که فرسنگها دورند. ۶۲ روز است که آغوشهای مجازی هم از این مردم دریغ شده است.
خطاب به مسئولان: این سکوت، درمان هیچ دردی نیست!
مدیران تصمیمگیر! کلید این قفلهای بزرگ در دستان شماست؛
- امنیت با آرامش خاطر، تکمیل میشود: اگر میگویید این محدودیتها برای امنیت است، بدانید که «رضایت خاطر مردم» هم بخشی جداییناپذیر از امنیت است. با ادامه محدودیتهای اینترنتی، سفرهی مردم کوچک میشود.
- تبعیض، نمک بر زخمِ این ملت است: صحبت از «اینترنت طبقاتی» و دسترسیِ برگزیدگان، زیر سوال بردن عدالت است. مگر این مردم در برابر قانون برابر نیستند؟ چگونه است که عدهای در حاشیهی امن دسترسیاند و تودهی مردم در برهوت دیجیتال؟
- پاسخگویی صادقانه، کمترین حقِ شهروندی است: مردم را در بیخبری نگاه داشتن، دور از شأن مدیریت خردمندانه است. با گذشت ۶۲ روز، مردم با طیفی از مدیران دولتی مواجه اند که خود آنها هم منتقد تدام محدودیتهای اینترنتی هستند و طیفی دیگر از مدیران تصمیمگیر هم سکوت کرده اند.
آقایان! نگاهی به دستهای خالی و چشمهای نگران این مردم بیندازید. ۶۲ روز خاموشی دیجیتال ...
انتهای پیام
41014
لایک[242]
مطالب مرتبط
دیدگاهها
صدای ملت به جای نمیرسه
۶۲ روز هستش که هیچ کس به خودش زحمت نمیده به درد مردم برسه و جوابی بده چیکار میشه کرد.
............................
واقعاً فرق توییتر و اینستاگرام اینجاست که همه آزادانه میتونن کامنت بزارن بدون اینکه منتظر باشیم یکی تایید کنه.
لطف کنید اینم تایید نکنید، چون این نظر رو واسه خودتون نوشتم.
دلخوشیم همین اینترنت بود.کارم مربوط به اینترنته برنامه ها نیاز به آپدیت دارن هرکاری میخوام بکنم وابسته به اینترنت بین الملل هست...
اگر به خاطر شرایط امنیتی باز نمیکنین راهش قطع کردن اینترنت نیست! این راهش نیست واقعا هر موقع چيزی رو محدود کردین فقط شرایط بدتر شد!دوسال پیش که شرایط عادی بود اینترنت باز بود مگه امنیتی به خطر افتاد؟ اتفاقی افتاد؟کشور های دیگه که تو جنگن مگه اینترنت مردمشون قطعه؟
کاش یه اتفاقی میفتاد یه روزنه امیدی بود...
هرکاری که فکر کردم شاید نتیجه بده انجام دادم دیگه واقعا نمیدونم باید چیکار کنم.
لطفا خواهشا پیگیری کنین نباید این شرایط عادی بشه
یا اینترنت برای همه س
یا هیچکس
دستتون رو میبوسیم، شما آخرین امید خیلی از ما ایرانی ها هستین و تنها دلگرمی ما وقتیه که میبینیم شما دارید برای آزاد سازی اینترنت میجنگید، بدونید ما هیچ وقت این روز هارو فراموش نمیکنیم و همیشه قدر دان شما خواهیم بود، خواهش میکنیم به جنگیدن ادامه بدین چون یه ملت امیدش به شماس
ی توضیح ام ب مردم نمیدن ک مثلا ما تا فلان تاریخ اینترنتو قط نگهمیداریم یا اصن خیلی رک بیان بعد دیگ وصلش نمیکنیم حداقل ادم تکلیف خودشو میدونع اینقدر عذاب و انتظار نمیکشه.
به اینایی که میگن خدافظ اینترنت گوش نکنید اینا همیشه گ...ه میخورن یا کا.فینگ فروشن اگه هم میگن کا.فینگ فروش نیستن دوبار کا.فینگ فروشن
اگه تا هفته ی بعد خبری نشه وصله میشه
سیتنا تایید کن
همسرم صنایع دستی درست می کرد در پیج میزاشتم می فروختم
حالا چند ماهه هیچ درآمدی ندارم
دوتا بچه کوچیک دارم
چند ماهه کرایه خونه پرداخت نکردم صاحب خونه حکم تخلیه گرفته
شما رو به خدا اینترنت رو وصل کنید
دیگه طاقتم سر اومده
سیتنا لطفا تایید کن
که وقتی نت وصل شد بازدید کنیم. ❤️
به امید وصل! :))
تا قیامت دل من اینستا میخواد
😢
دارم به تک تک دقایقی فکر میکنم که هدر شد، در صورتی که اگر اینترنت داشتم میتونستم تموم ایده هایی که الان توی نوت گوشی خاک میخورن تبدیل به محتواهام کنم... به تک تک ثانیه هایی که چشم دوختم به صفحه ی گوگل و رفرش کردم تا اولین نفری باشم که به بقیه خبر میده وصل شد بخدااا وصل شد... تموم شبایی که با این امید خوابیدم که شاید فردا صبح وقتی اینترنت رو روشن میکنم بازم نوتیفیکیشن های گوشیم شلوغه و یه نفس راحت میکشم... ولی امشبم به همین امید میخوابم من واسه ثمره دیدن از تلاش هام سالها صبوری کردم و میدونم خدا نمیذاره نابود بشه
خدایا خودت به دادمون برس که دیگه هیچکس با بغض کامنت نذاره💔
۱. ابلاغیه رسمی از سوی وزارت ارتباطات به دیتاسنتر های سرویس پرووایدر کشور مبنی بر اجازه استفاده از ترافیک بین الملل برای تمامی مشتریان
۲. بازگشایی سرویس های گوگل
آقا نشانه های رفع محدودیت ها چیه؟ مارو روشن بفرمایید.
استیم که پریشب روی مخابرات برای چند ساعت وصل شد.
#اینترنت #اینترنت_بین_الملل
۳. بازگشایی سرویس هایی اعم از ویکیپدیا، گیتهاب، و سایت هایی با TLD ایرانی که سرور آنها در خارج کشور پشتیبانی میشود(میتواند TLD جهانی مثل com نیز شامل شود)
۴.امکان پینگ کردن dns های کلادفلر، گوگل، و یا cdn های معروف مثل امازون.
۵. امکان استفاده از vpn هایی که قبل از شروع محدودیت های جنگ، کار میکردند.
اتصال های کوتاه مدت چه یک ثانیه باشند چه یک روز، اختلال هستند و نباید آنهارا مرجع قرار داد، مواردی که عنوان شد از اصلی ترین ایتم هایی هستند که برای بازگشایی ترافیک بین الملل باید درنظر داشت.
من هر روز صبح که بیدار میشم، کارم فقط اینه که امروز اخبار چک کنم که ۱- آیا نت وصل شد؟ ۲-آیا زمان کنکور مشخص شد؟
توی این پروسه من شباهت های خیلی خیلی زیادی بین این دو موضوع دیدم، یکی اینکه هر دو هر روز یه حرف متناقضی با حرف قبلی میزنن، که "وصل میشه یا نمیشه" یا "تبعیض بده این شرایط موقتی هستش" و... . در خصوص آموزش پرورش هم یه روز "۱۵ روز بعد عادی شدن شرایط" یا "نیمه مرداد به بعد" و... .
هر دو اینها هم میگن که "پیگیر" هستن تا کار راه بیوفته ولی از هر دو طرف هیچ گونه عمل واقعی یا گامی به سوی جهت خوب دیده نمیشه.
در آخر بگم که تا من کنکوری تکلیفم مشخص نشه، بقیه هم در راجب اینترنت تکلیفشون مشخص نمیشه چون این مسئله یک مسئله ای هست که تا عمق وجود این جامعه نفوذ کرده. فقط بحث اینترنت نیست، بلکه در تمامی دستگاههای این جامعه این بلاتکلیفی وجود داره.
به امید اینکه بالاخره ما یه نفس خوب بکشیم.
نه وزرا نه رییس جمهور نه فعال اقتصادی هیچکدوم کاره ای نیستن؟ حرف مردمو کی میشنوه؟
اقا ما جیبمون خالی شد هیچی نداریم برا خوردن فهمیدن اسن مسئله سخته؟
شما دارید حق مردممو ازشون میگیرید تاسف اوره
اینترنت طبقاتی چه مسخره بازی ایه بزنید این دکمه وصل اینترنتو
افزودن دیدگاه جدید