سارا استوار - خبرنگار سیتنا - ۶۲ روز است که ما از «جهان» جدا شده‌ایم، اما درد این جدایی فقط یک قطعی ساده نیست؛ این یک زخم عمیق بر پیکر کسب وکار، زندگی و معیشت مردم است.

• شصت و دومین روز از حبس خانگی تریدرها: جوانانی که شب‌هایشان را به امید ساختن فردایی بهتر با نمودارهای جهانی صبح می‌کردند، حالا ۶۲ روز است که با چشمانی سرخ، شاهد بر باد رفتن تلاش‌های چندین‌ساله‌شان هستند. چه کسی پاسخگوی اشکی است که از استیصال بر گونه‌ی یک نان‌آور خانه می‌لغزد؟
• شصت و دومین روز از سکوت ویترین‌های مجازی: هزاران زن و مردی که تمام دارایی‌شان یک صفحه‌ی کوچک برای فروش دست‌سازه‌هایشان بود، اکنون ۶۲ روز است که با سفره‌هایی خالی به سیم‌های سرد اینترنت خیره مانده‌اند. اقتصاد خرد این مردم، حقی است که نادیده گرفته شده است.
• شصت و دومین روز از دیوار بلند میان دانشجو و دانش: چطور می‌توان از رشد علمی سخن گفت، وقتی محقق ما ۶۲ روز است که برای دسترسی به یک مقاله‌ی ساده، پشت درهای بسته مانده؟ ما داریم نبوغ این مرز و بوم را در پیله‌ای از انزوا خفه می‌کنیم.
• شصت و دومین روز از دلتنگی‌های فاصله افتاده: اینترنت برای بسیاری، نه یک سرگرمی، که تنها پل ارتباطی با عزیزانی است که فرسنگ‌ها دورند. ۶۲ روز است که آغوش‌های مجازی هم از این مردم دریغ شده است.

خطاب به مسئولان: این سکوت، درمان هیچ دردی نیست!

مدیران تصمیم‌گیر! کلید این قفل‌های بزرگ در دستان شماست؛

• امنیت با آرامش خاطر، تکمیل می‌شود: اگر می‌گویید این محدودیت‌ها برای امنیت است، بدانید که «رضایت خاطر مردم» هم بخشی جدایی‌ناپذیر از امنیت است. با ادامه محدودیت‌های اینترنتی، سفره‌ی مردم کوچک می‌شود.
• تبعیض، نمک بر زخمِ این ملت است: صحبت از «اینترنت طبقاتی» و دسترسیِ برگزیدگان، زیر سوال بردن عدالت است. مگر این مردم در برابر قانون برابر نیستند؟ چگونه است که عده‌ای در حاشیه‌ی امن دسترسی‌اند و توده‌ی مردم در برهوت دیجیتال؟
• پاسخگویی صادقانه، کمترین حقِ شهروندی است: مردم را در بی‌خبری نگاه داشتن، دور از شأن مدیریت خردمندانه است. با گذشت ۶۲ روز،  مردم با طیفی از مدیران دولتی مواجه اند که خود آنها هم منتقد تدام محدودیت‌های اینترنتی هستند و طیفی دیگر از مدیران تصمیم‌گیر هم سکوت کرده اند.

آقایان! نگاهی به دست‌های خالی و چشم‌های نگران این مردم بیندازید. ۶۲ روز خاموشی دیجیتال ...

انتهای پیام