بزرگمهری: تحریم‌ها کمترین نقش را در وابستگی فناوری بانکی ایران دارند/ ۲۰ سال برای توسعه کوربانکینگ قابل قبول نیست

علیرضا بزرگمهری در گفت‌وگو با خبرنگار سیتنا، درباره تداوم وابستگی نظام بانکی ایران به فناوری‌ها و خدمات بین‌المللی با وجود سال‌ها مواجهه با تحریم‌های فناوری، اظهار کرد: برای کاهش این وابستگی، باید مدیران شایسته، متخصص و فنی را بدون توجه به گرایش‌های سیاسی آن‌ها انتخاب کنیم.

وی با اشاره به روند طولانی توسعه سامانه‌های بانکداری متمرکز (Core Banking) در کشور، گفت: نمی‌توان پذیرفت که مهم‌ترین شرکت‌های ما طی ۲۰ سال نتوانند یک سامانه کوربانکینگ نسل جدید ارائه دهند و یک پروژه را چهار بار تعریف کنند و هر بار با شکست مواجه شوند. این موضوع دیگر صرفاً به تحریم‌ها ارتباطی ندارد.

بزرگمهری با بیان اینکه حمایت گسترده از انحصارهای دولتی و شبه‌دولتی می‌تواند انگیزه‌های لازم برای توسعه واقعی فناوری را از بین ببرد، افزود: در دنیا پذیرفتنی نیست که توسعه یک راهکار جدید بانکداری ۲۰ سال طول بکشد. حتی اگر توسعه چنین راهکاری پنج سال زمان ببرد، فناوری‌های مورداستفاده در ابتدای پروژه ممکن است تا زمان تکمیل آن دیگر پاسخگوی نیازهای روز نباشند.

عضو هیئت‌مدیره انجمن تحول دیجیتال ایران با تأکید بر ضرورت انتخاب مدیران شایسته و متخصص، تصریح کرد: اگر مدیران مناسب، فارغ از جهت‌گیری سیاسی و ظاهر صلاحیت، انتخاب می‌شدند، قطعاً امروز میزان وابستگی ما به راهکارها و سخت‌افزارهای خارجی کمتر بود.
وی در ادامه، ساختار پرداخت حقوق و دستمزد در بخش دولتی را یکی دیگر از موانع توسعه فناوری در کشور دانست و با اشاره به محدودیت‌های حقوقی مدیران بانکی، گفت: وقتی به مدیرعامل یک بانک که باید درباره گردش مالی ۵۰ همتی تصمیم‌گیری کند، گفته می‌شود حقوق او باید حدود ۱۳۰ میلیون تومان باشد و دریافت مبلغ بیشتر می‌تواند به اتهام حقوق نجومی منجر شود، باید به کارآمدی این ساختار پرداخت توجه کرد.

بزرگمهری ادامه داد: در شرکت‌های خصوصی، حتی به کارشناسان برنامه‌نویس با چهار یا پنج سال سابقه نیز چنین حقوق‌هایی پرداخت می‌شود. بنابراین، نمی‌توان انتظار داشت با محدودیت‌های موجود، مدیران و نیروهای متخصص به‌راحتی در ساختار بانکی کشور حفظ شوند.

وی با اشاره به شیوه‌های نگهداشت نیروی انسانی در بانک‌ها، اظهار کرد: گاهی بانک‌ها از طریق اعطای وام‌های بزرگ تلاش می‌کنند نیروهای خود را حفظ کنند؛ به این معنا که فرد به دلیل اقساط وام، از ترک بانک منصرف می‌شود. در چنین شرایطی، ممکن است افرادی باقی بمانند که به کارمندی و پرهیز از پذیرش ریسک عادت کرده‌اند، یا نیروهایی که فرصت‌های شغلی بهتری در اختیار ندارند. در کنار آن‌ها نیز افرادی هستند که از منافع و امتیازات موجود بهره می‌برند و البته تعداد محدودی از نیروهای وطن‌دوست و متعهد هم باقی می‌مانند.

این فعال حوزه تحول دیجیتال تأکید کرد: با چنین ساختاری نمی‌توان یک سازمان کارآمد و توسعه‌یافته ایجاد کرد. اگر می‌خواهیم وابستگی فناوری کشور را کاهش دهیم، باید نظام انتخاب مدیران و نظام پرداخت حقوق و دستمزد را اصلاح کنیم؛ زیرا روشی که طی ۴۰ تا ۴۵ سال گذشته دنبال شده، نتوانسته است به نتیجه مطلوب برسد و ادامه همان مسیر نیز نمی‌تواند مشکلات را حل کند.

بزرگمهری با اشاره مجدد به ضرورت توسعه سامانه‌های بانکداری متمرکز نسل جدید، گفت: اگر هدف، ایجاد تحول در بانک‌ها و دستیابی به پایداری، تاب‌آوری و استقلال فناوری باشد، باید دست‌کم یک سامانه کوربانکینگ نسل جدید، پایدار و تاب‌آور در برابر حوادث داشته باشیم.

وی افزود: توسعه چنین سامانه‌ای باید حدود دو سال زمان ببرد؛ چراکه اگر پنج سال برای آن وقت صرف شود، فناوری‌هایی که پروژه با آن‌ها آغاز شده، ممکن است تا زمان تکمیل دیگر به‌روز نباشند. علاوه بر این، سامانه کوربانکینگ باید هر پنج تا هفت سال یک‌بار ارتقا پیدا کند، در حالی که ما ۲۰ سال است در تلاشیم چنین سامانه‌ای را توسعه دهیم.

عضو هیئت‌مدیره انجمن تحول دیجیتال ایران در پایان با تأکید بر اینکه عوامل داخلی در شکل‌گیری وابستگی فناوری نظام بانکی نقش تعیین‌کننده‌ای دارند، خاطرنشان کرد: اگر می‌خواهیم از این وابستگی رها شویم، باید مدیران فنی و متخصص را با حقوق مناسب در سازمان‌ها به کار بگیریم. به باور من، تحریم‌های آمریکا در مقایسه با مشکلات ناشی از ساختار مدیریتی و نظام پرداخت کشور، کمترین نقش را در این وضعیت دارند.

انتهای پیام

خبرنگار: سارا استوار