پنجاه‌وششمین روز قطع اینترنت ایران در ادامه شرایط جنگی

دوست عزیزم همدردیم، اتفاقا خوده منم از دلتنگی دوستمه که اینجام و این کامنتا رو می ذارم. این مدت هر جا کامنت گذاشتم قضاوت شدم که این چه جور دوستیه که شماره ی همو ندارین و این بیشتر آزازم میده. روانم نمی کشه، پره بغضم ولی نمی تونم گریه کنم انگار یکی دستشو گذاشته روی گلوم و داره خفه ام می کنه و گریه ام نمیاد جیغ کشیدنم نمیاد... دلم براش تنگ شده نمی دونم توی جنگ تو شهر تهران چی کشید، نمی دونم حالش خوبه نمی دونم زنده است نمی دونم خونه اش سالمه 😭💔 این دوستم قبلا توی تلتکست شبکه دو بود یه بار اونجا ازم گرفتنش تلتکست رو قطع کردن گفتن برید فضای مجازی، اومدیم اینستا اونجا رو هم قطع کردن. 💔 آخر همان شد که نباید می شد... من از هر کی که باعث دوری من و دوستم تو این چند سال شده نمی گذرم. دوستی که از دوازده سالگیم باهاش آشنا شدم. همیشه فکر می کنم چجوری قراره جواب خدا رو بدن؟ چجوری منو گریوندن اما خودشون می خندن؟
سیتنا مرحمت کن این کامنتمو تایید کن. کامنت دختری که رفیقشو ازش گرفتن، عمدا باعث دوری و جدایی شدن... 💔