چهل و یکمین روز قطعی اینترنت در ایران

رفتح توی چت جی‌پی‌تی و نوشتم: سلام

اینقدر روی ...sending موند که بدون خداحافظی بستمش ☹️

[ برگرفته از کتاب: حق ایرانی این نبود ]

اینترنت بین الملل رو وصل کنید اینستاگرام تلگرام یوتیوب گوگل تویتتر رو وصل کنید ما رو از کار و زندگی انداختید چرا خودتون اینترنت دارید پس؟

درود بر شما اسمش همین "قطع اینترنته"
چیزی به نام نت داخلی وجود ندارد

هزار ساعت... هزار ساعت پیوسته از زندگیم متوقف شده☹️

تا موقعی که همینطوری مردم بسته اینترنت بخرن و از اپ های ایرانی استفاده کنن وضعیت همینه

وصل کنید؛کارمون لنگه
به فکر کسب و کار ملتم باشین لطفا

اینترنت رو وصل کنید دیگه خسته شدیم

تنگه هرمز هم باز شد ، اینرنت باز نشد

چه چله‌ای نشسته است بر جان این دیار؟ ۴۱ روز! ۴۱ روز که پنجره‌ی رو به جهان را بسته‌ایم و در غبار خاموشی، نفس‌هایمان به شماره افتاده است. اینترنت بین‌الملل، شاهرگ حیاتی ارتباط بود؛ نبض تپنده‌ی آگاهی، پنجره‌ای رو به آگاهی، و اکنون ۴۱ روز است که این نبض به کندی می‌زند و آن پنجره به تاریکی گراییده.

یادش بخیر، روزهایی که با یک کلیک، جهان در دستانمان بود. خبرها، علم، فرهنگ، هنر، دوستی‌ها... همه چیز در دسترس بود. حالا اما، انگار در جزیره‌ای دور افتاده‌ایم، با امواج بلند تنهایی که ما را احاطه کرده‌اند. صدای شکستن سکوت این ۴۱ روز، در بغض گلویمان می‌پیچد و اشک حسرت بر گونه‌هایمان جاری می‌شود.

کودکان این سرزمین، سهمشان از دنیای پویای امروز چیست؟ دانشجویان، در جستجوی کدام دانش؟ صاحبان کسب‌وکار، چگونه با جهان رقابت خواهند کرد؟ هنرمندان، چگونه خلاقیت خود را به نمایش خواهند گذاشت؟ نویسندگان، چگونه از تجربیات جهانی بیاموزند؟

این ۴۱ روز، فقط قطع یک سرویس نبود؛ ۴۱ روز، فرصت‌های از دست رفته بود. ۴۱ روز، ناامیدی‌های تلنبار شده بود. ۴۱ روز، حسرت ندانستن بود.

دلمان تنگ شده است برای آن جهان پرهیاهو، برای تبادل اندیشه‌ها، برای شنیدن صداهای گوناگون، برای دیدن زیبایی‌های دوردست. دلنوشته‌ی ما، حدیث همین دلتنگی است؛ حدیث دردی که ۴۱ روز است بر جانمان سنگینی می‌کند.

به امید روزی که دوباره پنجره‌ها گشوده شوند، نبض ارتباط تندتر بزند، و ما دوباره طعم شیرین بودن در جهانی پیوسته را بچشیم. به امید آن روز... که کاش زودتر فرا برسد.

😔😔😔😔😔

خستم ولی محاله به این وضعیت عادت کنم

پس فردا، ۱۰۰۰ ساعت

چجوری هست که پسر خود پزشکیان در تلگرام پیام میفرسته ولی ما مردم عادی حق ندارن از اینترنت برای پژوهش استفاده کنن ، اینترنت حق مردم است ، همه جای دنیا جنگ هست ولی اینترنت دارن ، اگه یه ساعت اینترنت مسئولان قطع بشه ، خودشون میان اینترنت رو کلا باز میکنن ، چون الان خودشون نت دارن ، کلا احساس نمیکنن مردم از کس و کار افتادن

دیشب خواب دیدم اینترنت اوکی شده به رفیق خارجیم سریع تو واتساپ زنگ زدم فقط بگم
"Im alive bro... im still alive"

باز پیاممو تایید نکردی

10 میلیون نفر داخل ایران شغلشون به اینترنت وابستست، شاید فکر کنید این اغراقه ولی اینطور نیست.
شغل خودم طراحی سایت هست، برادرم تولید محتوای سایت مجله ای، برادر دیگم و همسرش آنلاین شاپ، شغل همسرم، خواهر همسرم و برادر همسرم آموزش زبان آنلاین، شغل دوست صمیمیم برنامه نویسی پایتون. همه این افراد با قطعی اینترنت بیکار شدند. آیا واقعا این درسته؟ آیا کسی که از قطعی اینترنت حمایت کنه آدم درستیه؟!

این قطعی ادامه دار خواهد بود، اگر آتش بس نقض شود دوباره همین اش است و کاسه پس بی خودی سر خودتونو درد نیارید همانطور که گفتم تا امنیت کامل و صلح کامل نشه اینترنت رو متصل نمی‌کنند، حالا هی بیا زیر پست های سیتنا کامنت بزارید التماس کنید اینترنت وصل کنند فایده ای نداره

سیتنا تمام تلاششو داره میکنه اما سیتنا فقط یک سایت خبری و اطلاع رسانی است پس توقع زیادی نداشته باشید

صبر کنید تا صلح بشه امنیت برقرار بشه، اینترنت رو وصل می‌کنند

سیتنا خواهشمندم کامنت بنده را تایید کنی با تشکر

تمام قوانین سیتنا رعایت کرده و خواهم کرد

من به جز اینکه درآمدم از طریق فری‌لنسریه، یک دوست خارجی دارم که بیش از ۱۰ ساله که مثل یک برادره برام و هر روز با هم در تماس بودیم. ۴۱ روزه که زندگی برام جهنم شده. چرا با ما اینطوری میکنند؟ چرا ذره‌ای انصاف به خرج نمیدن؟ مگه چه گناهی کردیم؟

دیگه هر چی که تا الان باید میگفتیم گفتیم مشخصه اصلا گوشی برا شنیدن خواسته ها وجود نداره به نظرم کلا ببخیال این موضوع بشید ما که همه چیمونو باختیم اینم روش