به گزارش سیتنا، استفاده از ربات‌های دریایی و سامانه‌های بدون سرنشین برای شناسایی و خنثی‌سازی مین‌های دریایی، به یکی از محورهای جدید فناوری نظامی در خلیج فارس تبدیل شده است؛ فناوری‌هایی که هدف آن‌ها کاهش خطر برای نیروهای انسانی و تسریع عملیات پاک‌سازی مسیرهای کشتیرانی در تنگه هرمز عنوان می‌شود.

بر اساس گزارشی که ایندیپندنت منتشر کرده، فناوری‌های جدید رباتیک می‌توانند در شناسایی مین‌های دریایی و بازگشایی مسیر عبور کشتی‌ها مورد استفاده قرار گیرند.

ربات‌ها چگونه مین‌های دریایی را شناسایی می‌کنند؟

در این فناوری، شناورهای بدون سرنشین سطحی و زیردریایی‌های رباتیک به حسگرها و تجهیزات پیشرفته سونار مجهز می‌شوند تا با اسکن بستر دریا، اشیای مشکوک را شناسایی کنند.

پس از جمع‌آوری اطلاعات، داده‌ها به تیم‌های عملیاتی منتقل می‌شود تا ماهیت اشیای شناسایی‌شده مشخص و درباره نحوه خنثی‌سازی آن‌ها تصمیم‌گیری شود.

برخی سامانه‌های پیشرفته نیز با استفاده از ربات‌های کنترل از راه دور، امکان نزدیک شدن به مین و قرار دادن تجهیزات انفجاری برای خنثی‌سازی آن را فراهم می‌کنند.

گزارش رویترز در ۱۶ آوریل ۲۰۲۶ نیز نشان می‌دهد که نیروی دریایی آمریکا برای چنین عملیاتی به ترکیبی از پهپادهای دریایی، ربات‌های زیرآبی، سونارهای پیشرفته و بالگردهای تخصصی متکی است. با این حال، کارشناسان تأکید دارند که عملیات مین‌روبی همچنان فرآیندی زمان‌بر و پیچیده است. 

چرا فناوری به‌تنهایی برای بازگشایی تنگه هرمز کافی نیست؟

تنگه هرمز به دلیل شرایط خاص جغرافیایی، عمق‌های متفاوت، تردد متراکم کشتی‌ها و پیچیدگی‌های بستر دریایی، یکی از محیط‌های دشوار برای عملیات شناسایی و خنثی‌سازی مین‌های دریایی محسوب می‌شود.

برخی انواع مین‌های دریایی با استفاده از حسگرهای صوتی و مغناطیسی فعالیت می‌کنند و شناسایی آن‌ها، به‌ویژه در بسترهای دارای رسوبات و عوارض طبیعی، دشوار است.

اندیشکده چتم‌هاوس نیز در گزارشی درباره چالش‌های مین‌روبی تنگه هرمز تأکید کرده است که حتی با وجود تجهیزات پیشرفته، پاک‌سازی این آبراه به زمان، هماهنگی عملیاتی و مشارکت بازیگران مختلف نیاز دارد.

این اندیشکده همچنین به اهمیت اطلاعات ایران درباره محل احتمالی مین‌ها، انواع آن‌ها و مشخصات فنی‌شان اشاره کرده است؛ اطلاعاتی که می‌تواند در هرگونه عملیات پاک‌سازی نقش مهمی داشته باشد. 

مزیت اطلاعات میدانی ایران در برابر فناوری‌های خارجی

یکی از نکات مهم در موضوع امنیت دریایی تنگه هرمز، تفاوت میان برخورداری از تجهیزات پیشرفته و داشتن شناخت عملیاتی از محیط منطقه است.

سامانه‌های رباتیک می‌توانند داده‌های گسترده‌ای از بستر دریا جمع‌آوری کنند، اما تفسیر این داده‌ها، شناسایی دقیق تهدیدها و تصمیم‌گیری درباره مسیرهای ایمن، همچنان به اطلاعات معتبر و شناخت محیط عملیاتی وابسته است.

از این منظر، برخورداری ایران از شناخت جغرافیایی و اطلاعات میدانی درباره آبراه‌های منطقه، یکی از مؤلفه‌های مهم در معادلات امنیت دریایی خلیج فارس به شمار می‌رود.

تنگه هرمز؛ فراتر از یک مسیر کشتیرانی

اهمیت تنگه هرمز صرفاً به عبور نفتکش‌ها و انتقال انرژی محدود نمی‌شود. این آبراه یکی از مسیرهای مهم تجارت جهانی و ارتباط اقتصادی کشورهای منطقه با بازارهای بین‌المللی است.

از همین رو، هرگونه عملیات نظامی یا فناوری برای بازگشایی مسیرهای دریایی، بدون در نظر گرفتن شرایط امنیتی منطقه و نقش کشورهای ساحلی، با محدودیت‌های جدی روبه‌رو خواهد بود.

در واقع، فناوری رباتیک می‌تواند ابزار شناسایی و کاهش خطر باشد، اما به‌تنهایی جایگزین ترتیبات امنیتی، شناخت میدانی و همکاری منطقه‌ای نمی‌شود.

در نهایت باید تاکید کرد؛ توسعه فناوری‌های مین‌روبی نشان می‌دهد که حتی قدرت‌های برخوردار از پیشرفته‌ترین تجهیزات نظامی نیز برای تأمین امنیت تنگه هرمز با چالش‌های فنی و عملیاتی مواجه‌اند؛ موضوعی که اهمیت جایگاه جغرافیایی و نقش ایران را در هرگونه معادله امنیتی مربوط به این آبراه برجسته می‌کند.

انتهای پیام