به گزارش سیتنا، ناسا در رویداد Max Power — نخستین نمایشگاه فناوری هوافضای این سازمان — اعلام کرد که هدفش این است که تا زمان آغاز حضور دائمی انسان در ماه، همه مواد خام و تجهیزات از پیش در جای خود آماده باشند. جارد آیزاکمن، مدیر ناسا، گفت: «وقتی فضانوردان ما به ماه بازگردند، نخستین اجزای پایگاه ماه از قبل روی سطح منتظر آن‌ها خواهد بود.»

تغییر مسیر: از مدار به سطح

هشت ماه پیش ناسا برنامه «Ignition» را آغاز کرد و تغییر بزرگی در نقشه‌هایش برای یک پایگاه ماه ایجاد کرد: این سازمان رسماً ایستگاه مداری Lunar Gateway را که مدت‌ها در معرض خطر بود کنار گذاشت و تصمیم گرفت مستقیماً به سطح ماه برود. ماموریت جدید در سه مرحله طراحی شد:

مرحله یک: جایگزینی پرتاب‌های یک‌بارمصرف با رویکردی الگووار برای تسریع توسعه ماموریت‌ها و آغاز اکتشاف ماه با ماموریت‌های رباتیک.

مرحله دو: ایجاد زیرساختی نیمه‌قابل‌سکونت روی سطح ماه.

مرحله سه: گسترش این زیرساخت به یک پایگاه دائمی ماه.

قراردادهای کلیدی

ناسا با شرکت‌هایی از جمله بلو اوریجین، اسپیس‌ایکس، نورثروپ گرامن، لاکهید مارتین، Intuitive Machines، Firefly Aerospace، Voyager Technologies و ispace-US قرارداد بسته است. بزرگ‌ترین قرارداد، یک قرارداد ۱۰ ساله چندبرنده به ارزش مجموع ۱۰ میلیارد دلار (۷.۵ میلیارد پوند) برای تحویل محموله به ماه است که مدیریت، ساخت و بهره‌برداری از فرودگرها را شامل می‌شود. این قرارداد CLPS 2 نام دارد و مرحله بعدی خدمات محموله ماه تجاری (CLPS) است. قرارداد اصلی CLPS 1.0 هم از ۲.۶ میلیارد دلار به ۴.۲ میلیارد دلار افزایش یافته تا ماموریت‌های مرحله یک را پشتیبانی کند.

کارلوس گارسیا-گالان، مدیر برنامه پایگاه ماه ناسا، می‌گوید: «ما تلاش‌های متعدد را در یک برنامه منسجم گرد آوردیم و معماری اکتشاف انسانی خود را به یک کمپین تکراری و پایدار برای توسعه و اجرای فناوری پایگاه ماه ارتقا دادیم. مهم‌تر از همه اینکه اقدام کرده‌ایم و قراردادهای جدید بسته و مشارکت‌های تازه‌ای ایجاد کرده‌ایم.»

کاوشگر هسته‌ای Promise

ناسا قصد دارد سطح ماه را با یک کاوشگر هسته‌ای به نام Promise (مخفف Polar Rover for Observation, Mapping and In-Situ Exploration) کاوش کند. برخلاف کاوشگرهای خورشیدی، Promise می‌تواند شب دو هفته‌ای ماه را تاب بیاورد و مناطق سایه دائمی در عمیق‌ترین دهانه‌ها را که ممکن است پر از یخ آب باشند، بررسی کند. این کاوشگر یک مته برای استخراج گرد و غبار و یخ از عمق تا یک متری، طیف‌سنج‌ها، حسگرهای دما و تشعشع و یک دوربین حمل می‌کند.

این کاوشگر توسط آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا و از قطعات یدکی و مدل‌های آزمایشی کاوشگرهای Curiosity و Perseverance ساخته می‌شود. بلو اوریجین قراردادی ۹۴ میلیون دلاری برای این ماموریت گرفته و در صورت تحویل کاوشگر به قطب جنوب ماه، ۱۴۰ میلیون دلار پاداش اضافی می‌گیرد.

زیرساخت انرژی و ارتباطات

قراردادهای زیرساخت ذخیره و انتقال انرژی هم به Honeybee Robotics (از شرکت‌های بلو اوریجین) و Yank Technologies واگذار شده است. این شرکت‌ها آرایه‌های خورشیدی، باتری‌ها و سخت‌افزار انتقال برق بی‌سیم می‌سازند تا یک «برج کوچک ارتباطات و خورشیدی» روی ماه مستقر شود.

برای رساندن این زیرساخت به سطح ماه، به شبکه‌ای رباتیک از فرودگرها نیاز است که بتوانند محموله‌ها را از مدار به سطح منتقل کنند. ناسا همچنین به راهی برای رساندن این فرودگرها به ماه نیاز دارد؛ به همین دلیل با بلو اوریجین، Arrow Science and Technology و Impulse Space قرارداد بسته تا «خودروهای انتقال مداری» برای حمل بارهای سنگین از زمین بسازند.

سه ماموریت آزمایشی

این قراردادها در قالب سه ماموریت پروازی با هزینه تقریبی مجموع ۱.۳ میلیارد دلار (۹۷۵ میلیون پوند) توسعه می‌یابند:

ماموریت اول: آزمایش درست کار کردن روش‌های ارتباطی و ناوبری در سفر به ماه و ارسال فضاپیمای CAPSTONE 02 به فضای عمیق برای آزمایش.

ماموریت دوم: کاوش قطب جنوب با پهپادهای جهنده MoonFall برای یافتن بهترین محل پایگاه ماه.

ماموریت سوم: آزمایش زیرساخت در مدارهای مختلف ماه برای به حداکثر رساندن محموله‌ای که ماموریت‌های آینده می‌توانند تحویل دهند.

آیزاکمن می‌گوید: «ما پایگاه ماه را ماموریت به ماموریت می‌سازیم. اعلام‌های امروز تقریباً هر بخش این کمپین را گسترش می‌دهد، با همان دستورالعملی که ناسا را در بزرگ‌ترین دوره‌هایش پیش برد: زیاد پرواز کن، یاد بگیر، درس‌ها را به کار ببند و با هر ماموریت بهتر و توانمندتر شو.»

انتهای پیام