به گزارش سیتنا، ستاره‌شناسان واژه «قابل سکونت» را برای سیاره‌ای به کار می‌برند که شرایط فیزیکی آن ممکن است اجازه وجود حیات — هر شکلی از حیات، شاید حیات میکروبی — را بدهد. آیا جهان‌هایی قابل سکونت‌تر از زمین وجود دارند؟ برخی دانشمندان فکر می‌کنند بله. آن‌ها در حال بررسی این هستند که آیا سیارات ابرزمین ممکن است برای حیات مناسب‌تر از زمین باشند.

زمین به عنوان مدل اصلی

دانشمندان در جستجوی نشانه‌های حیات در جای دیگر جهان هستند. حتی کوچک‌ترین میکروب نیز خبر بزرگی خواهد بود! تاکنون هیچ شواهد قطعی از هیچ شکلی از حیات در هیچ سیاره‌ای فراتر از سیاره خودمان نداریم. بنابراین زمین مدل اصلی ما برای آنچه ممکن است است. سیاره ما همچنان تنها سیاره‌ای است که می‌دانیم مملو از حیات است.

ما می‌دانیم بسیاری از سیارات سنگی مانند زمین وجود دارند. برخی از آن‌ها بزرگ‌تر و پرجرم‌تر از سیاره ما هستند. ما آن‌ها را ابرزمین می‌نامیم. و می‌دانیم که برخی از آن‌ها به‌طور بالقوه قابل سکونت هستند. آیا آن‌ها می‌توانند حتی قابل سکونت‌تر از زمین باشند؟

آیا قابل سکونت‌ترین جهان‌ها به دور کوتوله‌های K می‌گردند؟

از حدود سال ۲۰۱۰، اخترزیست‌شناسان — دانشمندانی که امکان حیات فراتر از زمین را مطالعه می‌کنند — شروع به تشخیص این موضوع کردند که ستارگان نوع G مانند خورشید ما ممکن است بهترین مکان‌ها برای حیات نباشند. پژوهش‌های آن زمان بر کوتوله‌های نارنجی (ستارگان نوع K) تأکید کرد. آن‌ها بسیار فراوان‌تر هستند، طول عمر قابل توجه بیشتری دارند (ده‌ها میلیارد سال در مقابل ۱۰ میلیارد سال خورشید ما) و تشعشعات فرابنفش مضر کمتری ساطع می‌کنند.

دانشمندانی مانند رنه هلر و جان آرمسترانگ شروع به به چالش کشیدن فرض انسان‌محور کردند که یک دوقلوی زمین مکان ایده‌آل برای حیات است. آن‌ها مفهوم جهان‌های ابرقابل‌سکونت (Superhabitable Worlds) را فرموله کردند: ابرزمین‌هایی با میدان‌های مغناطیسی قوی‌تر، جوهای ضخیم‌تر و اقلیم‌های گرم‌تر و پایدارتر که قادر به پشتیبانی از اکوسیستم‌های غنی‌تر و متنوع‌تر از زمین هستند.

این جهان‌ها چه شکلی خواهند بود؟

ناتالی ولچوور در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ در نیویورک تایمز درباره این احتمال شگفت‌انگیز نوشت. او اشاره کرد که حیات مبتنی بر کربن — مانند زمین — می‌تواند در چنین جهان‌هایی طولانی‌تر دوام بیاورد و حتی متنوع‌تر از زمین باشد.

پژوهشگران می‌گویند که به‌طور معمول این سیارات ۲۰ تا ۳۰ درصد بزرگ‌تر از زمین و دو برابر پرجرم‌تر خواهند بود. مانند زمین، آن‌ها به آب نیاز دارند. اما چنین سیارات سنگی پرجرمی گرانش قوی‌تری از زمین خواهند داشت. آن‌ها می‌توانستند مواد تشکیل‌دهنده آب را هنگام شکل‌گیری حفظ کنند. بنابراین ممکن است جوهای ضخیم‌تری از زمین داشته باشند. آن‌ها ممکن است اقلیم‌های گرم‌تر و پایدارتری داشته باشند. علاوه بر این، ابرزمین‌ها احتمالاً هسته‌های آهنی بزرگ‌تری از زمین دارند که می‌توانند میدان‌های مغناطیسی قوی‌تری تولید کنند که از حیات حتی بهتر از میدان مغناطیسی زمین محافظت می‌کند.

آزمایش‌های مرتبط با ابرزمین‌ها

ایوا ویلوویچ، اخترزیست‌شناس در مؤسسه لایبنیتس برای اخترفیزیک در پوتسدام آلمان، فکر می‌کند حیات می‌تواند در ابرزمین‌هایی که به دور ستارگان نوع K می‌گردند شکوفا شود. او آزمایش‌هایی با تره تیزک (گلابی وحشی) انجام داد. او نور ساطع‌شده از یک ستاره نوع K را شبیه‌سازی کرد تا ببیند آیا فتوسنتز رخ می‌دهد یا خیر. و شگفتا! گیاهان حتی بهتر از نور معمولی خورشید روی زمین رشد کردند. او به ولچوور گفت: «نور کوتوله K یک منبع نور بسیار بسیار جالب است و به نظر من باید برای هر نوع جستجوی حیات فرازمینی در نظر گرفته شود، اگر نه در اولویت قرار گیرد.»

آیا زمین فقط به‌طور حاشیه‌ای قابل سکونت است؟

انواع به‌ظاهر بی‌پایان حیات روی زمین نفس‌گیر است. اما بسیاری از دانشمندان زمین را تنها به‌طور حاشیه‌ای قابل سکونت می‌دانند. برای مثال، اگر سیاره ما فقط ۲ درصد به خورشید نزدیک‌تر بود، احتمالاً آب سطحی کمتری — یا هیچ — نداشت.

رنه هلر از مؤسسه ماکس پلانک برای تحقیقات منظومه شمسی در آلمان فکر می‌کند شاید نباید این‌قدر روی یافتن «دوقلوی» زمین متمرکز باشیم. او گفت: «به ذهنم رسید که در حال حاضر، بشریت با همان سوگیری انسان‌محور به دنبال سیارات زمین‌مانند است. البته زمین برای ما خاص است. اما از دیدگاه جهانی، چرا زمین باید مرجع باشد؟»

چگونه می‌توانیم جهان‌های قابل سکونت‌تر از زمین را پیدا کنیم؟

اگر چنین جهان‌هایی وجود داشته باشند، چگونه می‌توانیم آن‌ها را پیدا کنیم؟ مأموریت افلاطون (Plato) آژانس فضایی اروپا در سال ۲۰۲۷ پرتاب می‌شود. این تلسکوپ فضایی قادر به یافتن سیارات بالقوه قابل سکونت، از جمله ابرزمین‌هایی که به دور ستارگان نوع K می‌گردند، خواهد بود. اما محدودیت‌های خود را خواهد داشت. هلر گفت: «احتمالاً چند مورد از آن‌ها را پیدا خواهیم کرد، شاید یک دوجین. اما چیز زیادی درباره آن‌ها یاد نخواهیم گرفت.»

اما تلسکوپ فضایی جیمز وب و تلسکوپ بسیار بزرگ (ELT) در شیلی نیز وجود دارند. هر دو می‌توانند ابرزمین‌های بالقوه قابل سکونت را پیدا کنند. و رصدخانه جهان‌های قابل سکونت (Habitable Worlds Observatory) ناسا — که انتظار می‌رود در دهه ۲۰۴۰ پرتاب شود — قادر به انجام مشاهدات دقیق‌تر خواهد بود.

خط پایانی: برخی دانشمندان فکر می‌کنند جهان‌های قابل سکونت‌تری از زمین در بیرون وجود دارند. آن‌ها چه شکلی هستند؟ و چگونه ممکن است آن‌ها را پیدا کنیم؟

انتهای پیام