به گزارش سیتنا، کابلهای فیبر نوری زیردریایی ستون فقرات ارتباطات بینالمللی اینترنت به شمار میروند و بخش عمده تبادل داده میان قارهها از طریق این زیرساختها انجام میشود. ازاینرو، هرگونه آسیب به کابلهای ارتباطی در مناطق راهبردی مانند خلیج فارس و دریای سرخ میتواند بر کیفیت و پایداری ارتباطات دیجیتال در کشورهای مختلف تأثیر بگذارد.
با این حال، میزان تأثیرگذاری قطع کابلها به موقعیت جغرافیایی، تعداد کابلهای آسیبدیده، ظرفیت مسیرهای جایگزین و امکان انتقال ترافیک به سایر شبکههای ارتباطی بستگی دارد.
برآوردهای منتشرشده درباره زیرساختهای ارتباطی منطقه نشان میدهد سهم کابلهای عبوری از تنگه هرمز از پهنای باند بینالمللی جهان کمتر از یک درصد است. با این وجود، اهمیت این کابلها صرفاً با سهم آنها از مجموع ظرفیت جهانی سنجیده نمیشود؛ چراکه این زیرساختها در تأمین ارتباطات بینالمللی کشورهای منطقه نقش دارند.
در مقابل، دریای سرخ یکی از مسیرهای مهم انتقال داده میان اروپا، آسیا و آفریقا محسوب میشود. تمرکز بخشی از ارتباطات بینقارهای در این مسیر باعث شده است که آسیب به کابلهای آن، در صورت نبود ظرفیت کافی در مسیرهای جایگزین، پیامدهایی فراتر از کشورهای ساحلی داشته باشد.
در صورت قطع یک کابل زیردریایی، اپراتورهای ارتباطی معمولاً تلاش میکنند ترافیک را از مسیرهای جایگزین عبور دهند. اگر ظرفیت این مسیرها کافی باشد، ممکن است کاربران تغییر محسوسی احساس نکنند؛ اما در شرایطی که ظرفیت جایگزین محدود باشد، افزایش تأخیر، کاهش سرعت و اختلال در دسترسی به برخی خدمات اینترنتی محتمل است.
قطع همزمان چند کابل میتواند فشار بیشتری بر زیرساختهای باقیمانده وارد کند و دسترسی به خدمات ابری، سامانههای بانکی، پلتفرمهای دیجیتال و ارتباطات سازمانی را تحت تأثیر قرار دهد.
شدت این پیامدها به میزان وابستگی کشورها و اپراتورها به کابلهای آسیبدیده و ظرفیت شبکه برای مدیریت ترافیک وابسته است؛ بنابراین، نمیتوان برای همه کشورها پیامد یکسانی در نظر گرفت.
قطع کابلهای خلیج فارس بهتنهایی به معنای قطع اینترنت جهانی نیست. شبکه اینترنت از مجموعهای از مسیرهای ارتباطی زمینی و زیردریایی تشکیل شده است و در صورت آسیب به بخشی از آن، امکان انتقال داده از مسیرهای دیگر وجود دارد.
با این حال، اگر چند کابل مهم در خلیج فارس و مسیرهای راهبردی دیگر، از جمله دریای سرخ، بهطور همزمان از مدار خارج شوند، ظرفیت ارتباطات بینالمللی کاهش مییابد و احتمال بروز اختلالهای گستردهتر افزایش پیدا میکند.
در چنین شرایطی، حتی اگر ارتباط اینترنتی بهطور کامل قطع نشود، افزایش تأخیر، کاهش ظرفیت انتقال داده و دشواری دسترسی به برخی خدمات برخط میتواند کاربران و کسبوکارهای کشورهای مختلف را تحت تأثیر قرار دهد.
کشورهای منطقه نیز برای تبادل داده با شبکه جهانی به مجموعهای از مسیرهای ارتباطی بینالمللی متکی هستند. آسیب به کابلهای منطقه میتواند بر بخشی از ظرفیت ارتباطی کشورهای این متطقه تأثیر بگذارد، اما میزان این تأثیر به مسیرهای مورد استفاده اپراتورها و امکان بهرهگیری از مسیرهای جایگزین بستگی دارد.
همچنین باید میان اختلال ناشی از آسیب فیزیکی به کابلهای بینالمللی و محدودیتهایی که ممکن است در داخل کشور بر دسترسی به اینترنت اعمال شود، تفاوت قائل شد؛ زیرا این دو وضعیت از نظر منشأ، دامنه تأثیر و راهکارهای رفع مشکل یکسان نیستند.
در مجموع، اگرچه سهم کابلهای عبوری از تنگه هرمز در مقیاس جهانی محدود است، اهمیت آنها برای ارتباطات منطقهای قابل توجه است. از سوی دیگر، آسیب گسترده به مسیرهای اصلی انتقال داده میان اروپا و آسیا میتواند پیامدهای وسیعتری برای ارتباطات بینالمللی به همراه داشته باشد؛ موضوعی که اهمیت حفاظت از زیرساختهای ارتباطی زیردریایی و توسعه مسیرهای جایگزین را برجسته میکند.
انتهای پیام