به گزارش سیتنا، برخلاف تصور رایج، پین‌های پردازنده از طلا ساخته نشده‌اند، بلکه فقط با لایه‌ای نازک از طلا آبکاری شده‌اند. این کار به دلایل اقتصادی و خواص فیزیکی طلا انجام می‌شود. در ادامه مقدار طلای موجود در پردازنده و شرایطی که استخراج آن به‌صرفه می‌شود، بررسی می‌گردد.

طلا چگونه روی پین‌ها قرار می‌گیرد؟

آبکاری طلا فرایندی به نام الکتروپلیتینگ است که در آن جریان برق از یک حمام مایع گرم عبور می‌کند و یون‌های طلا به فلز پایه می‌چسبند. فلز پایه معمولاً آلیاژی ارزان‌تر مانند برنج یا مس است.

• آبکاری طلا به‌جای استفاده از طلای خالص برای کاهش هزینه انجام می‌شود.
• طلا در برابر خوردگی و زنگ‌زدگی مقاوم است و فلز پایه را محافظت می‌کند.
• طلا رسانایی بالایی دارد و عبور جریان برق را کارآمدتر می‌کند.
• طلا چکش‌خوار و انعطاف‌پذیر است و به پین‌ها اجازه می‌دهد بدون سایش، تماس خوبی با سوکت مادربورد حفظ کنند.
• آبکاری طلا از سایر قطعات در برابر دمای بالای ۲۵۷ درجه فارنهایت محافظت می‌کند.

چه زمانی استخراج طلا به‌صرفه است؟

استخراج طلا از قطعات الکترونیکی در مقیاس خانگی معمولاً به‌صرفه نیست، چون هزینه تجهیزات و مواد شیمیایی بیشتر از ارزش طلای به‌دست‌آمده است. این کار تنها در مقیاس صنعتی توجیه اقتصادی دارد.

• استخراج خانگی نیازمند مواد شیمیایی خطرناک و هود آزمایشگاهی است.
• دفع پسماند سمی در آشپزخانه ممنوع است.
• فرایند استخراج از گوشی‌های هوشمند و رایانه مشابه است.
• قطعات الکترونیکی دهه ۱۹۸۰ پوشش طلای ضخیم‌تری داشتند.
• ضخامت پوشش طلا در دهه ۱۹۸۰ حدود ۱ میکرومتر بود، در حالی که امروز ۰.۱ تا ۰.۵ میکرومتر است.
• قطعات امروزی کوچک‌تر از قطعات دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ هستند.
• بر اساس گزارش Phoenix Refining، یک مادربورد دهه ۱۹۹۰ می‌تواند ۱ تا ۵ گرم طلا تولید کند.
• یک گوشی هوشمند مدرن تنها حدود ۰.۰۳۴ گرم طلا دارد.

مقدار طلای موجود در پین‌های پردازنده بسیار ناچیز است و استخراج آن در مقیاس خانگی اقتصادی نیست. پین‌ها از طلای خالص ساخته نشده‌اند، بلکه فقط با لایه‌ای نازک آبکاری شده‌اند تا از خوردگی، سایش و دمای بالا محافظت شوند. استخراج طلا تنها در مقیاس صنعتی و با تجهیزات ایمنی تخصصی توجیه دارد. قطعات دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌دلیل پوشش ضخیم‌تر طلا، ارزش بیشتری برای بازیافت دارند.

جدول اطلاعات کلیدی

انتهای پیام