به گزارش سیتنا، HDMI و DisplayPort صرفاً دو فناوری متفاوت برای انتقال سیگنال صوتی و تصویری میان GPU و مانیتور هستند و استفاده از یکی، مانع استفاده از دیگری نمی‌شود. DisplayPort معمولاً با نمایشگرهای رده‌بالا مرتبط است، در حالی که HDMI گزینه‌ای مقرون‌به‌صرفه با وفاداری تصویری مناسب و پشتیبانی از نرخ تازه‌سازی نسبتاً بالا محسوب می‌شود.

نکات مهم پیش از راه‌اندازی

• حتی اگر فقط یک نوع پورت دارید، همیشه می‌توانید آداپتور HDMI به DP یا برعکس تهیه کنید، هرچند این روش معایب فنی خاص خود را دارد.
• باید توجه داشت که همه رایانه‌ها از چیدمان چندنمایشگری پشتیبانی نمی‌کنند؛ پیش از خرید مانیتور بیشتر، دفترچه راهنمای دستگاه را بررسی کنید.
• دیدن سیستم‌هایی با هر دو نوع مانیتور اصلاً غیرمعمول نیست؛ بیشتر کارت‌های گرافیک مدرن چندین پورت ارائه می‌دهند که اغلب شامل HDMI و DisplayPort است.
• هر اتصال سیگنال ویدئویی خود را حمل می‌کند و راه‌اندازی آن‌ها با وجود پورت‌های مناسب بسیار ساده است.

روش راه‌اندازی مانیتورهای ترکیبی

• نخست مشخص کنید نمایشگرها را به مادربورد یا کارت گرافیک متصل می‌کنید.
• اگر گرافیک یکپارچه دارید که در لپ‌تاپ‌های گیمینگ و رایانه‌های رومیزی رده‌ورودی رایج است، نمایشگرها را به مادربورد وصل می‌کنید.
• در این حالت، پورت‌های HDMI و DP را در کناره‌ها و پشت لپ‌تاپ یا در پشت و بالای کیس جستجو کنید.
• اگر از کارت گرافیک مجزا مانند AMD Radeon RX 7600 XT استفاده می‌کنید، مانیتورها را مستقیماً به پورت‌های کارت گرافیک متصل کنید.
• مطمئن شوید مانیتورها به مادربورد وصل نشده باشند، چون در آن صورت از گران‌ترین قطعه سیستم خود استفاده نمی‌کنید.
• برای تشخیص پورت‌ها بدانید که HDMI دو ضلع angled دارد و DP یک ضلع flat و یک ضلع angled.
• کافی است مانیتورهای HDMI و DP را به اسلات‌های مجاور روی مادربورد یا کارت گرافیک وصل کنید.
• پس از اتصال، سیستم‌عامل باید هر دو را به‌عنوان نمایشگر مستقل شناسایی کند و امکان ویرایش تنظیمات را بدهد؛ در ویندوز این گزینه زیر System > Display قرار دارد.
• اگر رایانه هر دو نمایشگر را شناسایی نکرد، ابتدا هر کدام را جداگانه وصل کنید تا از عملکرد مستقل آن‌ها مطمئن شوید.
• سپس بررسی کنید که سیستم از بیش از یک نمایشگر پشتیبانی کند و هر دو مانیتور به یک مکان یعنی مادربورد یا کارت گرافیک وصل شده باشند.

مزایا و معایب مانیتورهای ترکیبی

• در چیدمان ترکیبی، انعطاف‌پذیری بیشتری دارید.
• اگر گیمر، طراح گرافیک، تدوینگر ویدئو یا علاقه‌مند به فناوری هستید، می‌توانید کمی بیشتر برای مانیتور اصلی با DisplayPort هزینه کنید و یک نمایشگر HDMI مقرون‌به‌صرفه به‌عنوان صفحه دوم برای کارهایی مانند اپلیکیشن‌های ارتباطی و موسیقی تهیه کنید.
• این کار پورت‌های ویدئویی محدود شما را برای دستگاه‌های دیگر آزاد می‌کند؛ مثلاً اگر کارت گرافیک دو HDMI و دو DisplayPort دارد، استفاده از یکی از هرکدام هر دو گزینه را باز نگه می‌دارد.
• در بخش معایب، HDMI و DP سطوح پشتیبانی متفاوتی در پهنای باند داده، نرخ تازه‌سازی و قابلیت HDR دارند.
• اگر دو مانیتور با نرخ تازه‌سازی ۱۴۴ هرتز داشته باشید، ممکن است یکی از آن‌ها توسط پورت HDMI که فقط ۶۰ هرتز پشتیبانی می‌کند، محدود شود.
• همین موضوع درباره آداپتورها صادق است؛ اگر مجبور به استفاده از آداپتور باشید، می‌تواند به‌طور قابل توجهی عملکرد نمایشگر را کاهش دهد.
• همچنین عیب‌یابی میان کابل‌ها، پورت‌ها، مانیتورها و آداپتورهای مختلف می‌تواند به سردردی بزرگ تبدیل شود.
• اما این معایب نباید شما را دلسرد کند؛ چیدمان ترکیبی از نظر اقتصادی و راهبردی منطقی است و با یادگیری نکات کلیدی دو مانیتوره، به کاربر قدرتمندی تبدیل خواهید شد.

ترکیب مانیتورهای HDMI و DisplayPort روی یک رایانه کاملاً ممکن است، به شرطی که پورت‌های لازم روی مادربورد یا کارت گرافیک وجود داشته باشد. این چیدمان انعطاف‌پذیری بیشتری فراهم می‌کند و از نظر اقتصادی نیز به‌صرفه است، اما تفاوت در پهنای باند، نرخ تازه‌سازی و HDR میان دو استاندارد می‌تواند به محدودیت عملکرد یکی از نمایشگرها منجر شود. استفاده از آداپتور نیز راه‌حل موقتی است که ممکن است عملکرد را کاهش دهد و عیب‌یابی را پیچیده‌تر کند.

جدول اطلاعات کلیدی

انتهای پیام