به گزارش سیتنا، زهره (ناهید) و عطارد تنها سیارات منظومه شمسی هستند که ماه ندارند. اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که زهره در گذشته‌ای دور، ماه داشته است.

جزئیات مطالعه

محققان دانشگاه کالیفرنیا ریورساید و دانشگاه بوردو فرانسه در مقاله‌ای که در ۲ سپتامبر ۲۰۲۶ در arXiv منتشر شد، اعلام کردند که زهره احتمالاً ماهی داشته که حدود ۱.۷ تا ۲ میلیارد سال دوام آورده است. با توجه به سن ۴.۵ میلیارد ساله منظومه شمسی، این بدان معناست که زهره حدود ۲.۵ میلیارد سال پیش ماه خود را از دست داده است.

چرا ماه زهره نابود شد؟

دلیل اصلی، چرخش کند زهره به دور محور خود است. زهره هر ۲۴۳ روز یک بار به دور محور خود می‌چرخد، در حالی که مدار آن ۲۲۵ روز طول می‌کشد. این چرخش کند باعث شد ماه به تدریج به زهره نزدیک شود و در نهایت در فاصله حدود ۱۵,۰۰۰ کیلومتری، گرانش زهره آن را از هم بپاشد.

استفن کین، نویسنده اصلی مطالعه، گفت: «ماه به جای اینکه به سمت بیرون حرکت کند، حرکت زاویه‌ای خود را به سمت داخل منتقل می‌کند. این باعث فروپاشی فاجعه‌بار مدار ماه می‌شود.»

عوامل مؤثر بر عمر ماه

• اگر ماه حدود نصف ماه زمین جرم داشت، حدود ۱.۷ میلیارد سال دوام می‌آورد.
• اگر دو برابر ماه زمین جرم داشت، تنها ۳۰ میلیون سال دوام می‌آورد.

آیا می‌توان وجود ماه باستانی زهره را اثبات کرد؟

اثبات این فرضیه بسیار دشوار است، زیرا هیچ چیزی از ماه باقی نمانده است. بقایای آن به جو زهره سقوط کرده و نابود شده‌اند. پل بیرن از دانشگاه واشنگتن گفت: «تست این ایده بسیار دشوار است زیرا اساساً هیچ چیزی باقی نمانده است.» همچنین سطح زهره به دلیل دمای بسیار بالا و خورندگی، و فوران‌های آتشفشانی مکرر، بازسازی شده است.

با این حال، ممکن است شواهدی در زیر سطح وجود داشته باشد که با مطالعه امواج لرزه‌ای درون زهره قابل کشف باشد.

ارتباط با قابلیت سکونت زهره

برخی مطالعات نشان می‌دهد که زهره زمانی شبیه‌تر به زمین بوده و ممکن است اقیانوس داشته است. اما چیزی باعث اثر گلخانه‌ای جهانی شد و دمای سطح آن را تا حد غیرقابل سکونت افزایش داد. آیا نابودی ماه می‌تواند عامل این تغییر بوده باشد؟ کین گفت: «اگر زهره یک دوره قابل سکونت اولیه داشته، سوال بزرگ این است که چه چیزی به آن پایان داد. این قطعاً می‌تواند با وضعیت گلخانه‌ای فراری زهره مرتبط باشد.»

انتهای پیام