به گزارش سیتنا، دفتر مطالعات فرهنگی و اجتماعی مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، در گزارش «مروری بر طرح های(مدل) کسب وکار خدمات رقومی کودک و نوجوان در تجارب جهانی؛ در راستای اجرای بند ۶-۳-۲-۲ طرح کلان و معماری شبکه ملی اطلاعات» آورده که تحلیلی از اسناد سیاستی کشور، به ویژه بند «۶-۳-۲-۲» طرح کلان و معماری شبکه ملی اطلاعات و سند صیانت از کودکان و نوجوانان در فضای مجازی، تحقق «شبکه اختصاصی ایمن، سالم و مفید» برای کودکان و نوجوانان مستلزم شکل گیری یک محیط رقومی یکپارچه است که در آن مجموعه ای از خدمات، زیرساخت ها و بازیگران به صورت هماهنگ فعالیت کنند.

این گزارش با مرور تجربه های جهانی، چهار الگوی اصلی کسب‌وکار را برای استقرار چنین شبکه ای دسته بندی کرده است که عبارتند از: «اَبَرسکو» با ارائه مجموع های از خدمات متنوع از یک نقطه دسترسی واحد و تجربه کاربری یکپارچه؛ «سکوی متمرکز» که در آن یک بازیگر اصلی، مدیریت عمده خدمات، داده ها و استانداردها را بر عهده دارد؛ «درگاه یکپارچه (هاب)» که خدمات مختلف را از طریق یک هسته مرکزی با ارائه هویت رقومی، کنترل والدین و تعامل پذیری به هم متصل می کند؛ و «فروشگاه ایمن خدمات» که به عنوان مرجعی مطمئن برای معرفی، ارزیابی و توزیع برنامه های تأییدشده برای کودکان و نوجوانان عمل می کند.

نویسندگان گزارش با اشاره به وضعیت موجود در ایران، اذعان دارند که بخش قابل توجهی از اجزای این محیط رقومی تاکنون شکل گرفته است، اما پراکندگی خدمات، ضعف در توسعه خدمات پایه مشترک و تعامل پذیر، و نبود چارچوب منسجم برای هماهنگی این ظرفیت ها، از مهمترین چالش هایی است که مانع از دستیابی به یک محیط یکپارچه، مقیاس پذیر و رقابت پذیر می شود. بر این اساس، تأکید می شود که انتخاب الگوی مناسب برای ایران نباید صرفاً به یک مدل خاص محدود شود و ترکیب یا تلفیق الگوها بر اساس اهداف سیاستی، ظرفیت های نهادی و میزان بلوغ محیط رقومی، گزینه ای قابل بررسی است.

در پایان، گزارش تصریح می کند که تحقق شبکه اختصاصی کودک و نوجوان بیش از آنکه به ایجاد یک سکوی جدید وابسته باشد، نیازمند توسعه زیرساخت های مشترک، خدمات پایه، استانداردهای تعامل پذیری و تقویت همکاری میان بازیگران است. همچنین انجام مطالعات تکمیلی درباره وضعیت موجود، ظرفیت های حقوقی و فنی، توانمندی بخش خصوصی و رفتار کاربران، به عنوان پیش نیاز انتخاب یا ترکیب الگوی نهایی پیشنهاد شده است. به گونه ای که هر یک از چهار طرح معرفی شده، به عنوان گزینه های سیاستی مکمل قابل استفاده هستند و انتخاب نهایی باید با توجه به الزامات و ظرفیت های کشور صورت گیرد.

انتهای پیام