به گزارش سیتنا، پس از دیدن فیلم «اودیسه» کریستوفر نولان برای اولین بار در اوایل هفته گذشته، تحت تأثیر قرار گرفتم، اما درباره دو صحنه‌ی خارق‌العاده‌تر فیلم، کمی دچار تردید شدم. اگرچه آن صحنه‌ها به زیبایی ساخته شده و بازیگری فوق‌العاده داشتند، اما چیزی در نحوه‌ی نمایش آنها برای من کمی ناهماهنگ بود. روزها فکر کردم که دقیقاً چه چیزی در اولین نمایش سینمایی برای من درست کار نمی‌کرد و فکر کردم شاید این فقط وسواس بی‌مورد باشد. اما تا زمانی که فیلم را دوباره در آخر هفته دیدم - این بار در IMAX - مسئله کاملاً روشن شد.

اگرچه همه‌ی صحبت‌ها دربارهٔ این که «اودیسه» اولین فیلم بلندی است که کاملاً با دوربین‌های ۷۰ میلی‌متری IMAX فیلمبرداری شده است را شنیده بودم، فکر می‌کردم که بسیاری از این تبلیغات، یک ترفند بازاریابی هوشمندانه برای فعال‌سازی پایگاه طرفداران سینمادوست نولان است. من در نظر نداشتم که تماشای فیلم در فرمت بزرگ‌تر، چگونه تجربه‌ای کاملاً متفاوت را رقم می‌زند. اما «اودیسه» واقعاً فیلمی است که اگر می‌خواهید درک واقعی از داستانی که نولان روایت می‌کند داشته باشید، باید در IMAX دیده شود.

صحنه‌های زیادی در سراسر «اودیسه» وجود دارد که وقتی فیلم در فرمت ۳۵ میلی‌متری نمایش داده می‌شود، کاملاً خوب به نظر می‌رسند. نماهای باشکوه و عریض از اودیسه (مت دیمون) و مردانش در دریا، شما را به تحسین وسعت دریای مدیترانه وامی‌دارد و می‌توانید تنش کلاستروفوبیک سربازان را هنگام پنهان‌شدن در اسب تروا احساس کنید. حتی اگر ببینید که فیلم برش‌خورده است، برخورد فاجعه‌بار اودیسه با لایستریگونیان‌ها به شما ایده‌ای از عظمت آنها در مقایسه با ایثاکی‌های سرگردان می‌دهد. اما صحنه‌های «اودیسه» که شامل هیولاهای غول‌پیکرتر داستان است، زمانی که در IMAX نمایش داده می‌شوند، اهمیت متفاوتی پیدا می‌کنند، زیرا اطلاعات بصری بیشتری برای جذب وجود دارد.

وقتی «اودیسه» را در ۳۵ میلی‌متر دیدم - که با نسبت تصویر عریض ۲.۳۹:۱ نمایش داده می‌شود - می‌دانستم که سایکلوپ پولیفموس (بیل اروین) بر انسان‌هایی که برای جستجوی غذا به غار او وارد می‌شوند، سایه افکنده است. اما وقتی یک نمایش استاندارد IMAX از فیلم را دیدم - که نسبت تصویر ۱.۹۰:۱ آن کوچک‌تر از نسبت ۱.۴۳:۱ ۷۰ میلی‌متر است - درک بسیار روشن‌تری از قامت این موجود و تفاوت‌های ظریف نهفته در بازی فیزیکی اروین داشتم.

انتهای پیام