به گزارش سیتنا، در حالی که تبلیغات گسترده‌ای درباره انقلاب هوش مصنوعی در صنعت فیلم‌سازی صورت گرفته، جشنواره فیلم تریبکا امسال میزبان آثاری بود که پتانسیل و محدودیت‌های این فناوری را در سینما به نمایش گذاشت. بیشتر فیلم‌های کوتاه تولیدشده با هوش مصنوعی، مانند «رور» از Illuminai Studios و «چیکا بوم!» از Asteria Film Co.، به دلیل محدودیت‌های فنی، فاقد انسجام سینمایی بودند و بیشتر به مجموعه‌ای نامنسجم از کلیپ‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی شباهت داشتند تا یک اثر سینمایی منسجم. این آثار نشان دادند که مدل‌های مولد فعلی هنوز در تولید محتوای طولانی و منسجم با چالش‌های جدی مواجه هستند و خروجی‌های آن‌ها اغلب فاقد جذابیت لازم برای مخاطب سینماست.

با این حال، فیلم‌هایی مانند «همسایگان بالایی عزیز» به کارگردانی کانی کین هی، کهنه‌کار پیکسار، و با همکاری محققان گوگل دیپ‌مایند، مسیر متفاوتی را نشان دادند. هی برای خلق سبک بصری منحصربه‌فرد این اثر، از تینگ زونگ، طراح تولید پیکسار، کمک گرفت و با استفاده از نسخه‌های سفارشی‌شده از مدل‌های Veo و Imagen گوگل، توانست دنیایی خیال‌انگیز خلق کند که با فیلم‌های صرفاً تولیدشده توسط هوش مصنوعی تفاوت اساسی دارد. این فیلم که داستان زن خسته‌ای را روایت می‌کند که در تلاش برای خوابیدن با سر و صدای همسایه‌های بالایی خود مواجه است، نشان داد که کلید موفقیت در استفاده از هوش مصنوعی در سینما، نه در پرامپت‌نویسی ساده، بلکه در همکاری نزدیک فیلم‌سازان و محققان و استفاده از این فناوری به عنوان ابزاری در خدمت دیدگاه خلاقانه است.

فیلم «موی بد خورشید» از OpenAI نیز با رویکردی مشابه، توانست با تکیه بر دقت انسانی و سفارشی‌سازی مدل‌ها، اثری خلق کند که از سطح یک محتوای ساده و بی‌روح فراتر رود. این آثار تجربی ثابت کردند که آینده هالیوود در تغذیه پرامپت‌های ساده به مدل‌های عمومی خلاصه نمی‌شود و برای خلق آثاری که مخاطب را جذب کند، به مهارت، خلاقیت و همکاری انسان و ماشین نیاز است.

انتهای پیام