به گزارش سیتنا، برای قرن‌ها، بشر به ستارگان آسمان نگاه می‌کرد و آنها را با افسانه‌ها و شگفتی‌های بی‌پایان پیوند می‌زد. دانشمندان نیز قرن‌ها درباره ماهیت این نقاط نورانی نظریه‌پردازی می‌کردند، اما در اوایل دهه ۱۹۰۰، یک دانشجوی فارغ‌التحصیل ۲۴ ساله به نام سیسیلیا پین-گپوشکین (Cecilia Payne-Gaposchkin) با استفاده از طیف‌شناسی، این نظریه‌ها را یکباره متحول کرد. او با کشف شگفت‌انگیز خود نشان داد که ستارگان عمدتاً از هیدروژن و هلیوم ساخته شده‌اند و نه از عناصر سنگین‌تر مانند آنچه که پیش از آن تصور می‌شد. این یافته در ابتدا با شکست مواجه شد، اما تنها چند سال بعد، توسط خود او و سایر ستاره‌شناسان تأیید شد و درک بشر از کیهان را به کلی دگرگون ساخت.

امروزه می‌دانیم که یک ستاره معمولی مانند خورشید، حدود ۹۱ درصد هیدروژن و تقریباً ۹ درصد هلیوم دارد و کمتر از ۲ درصد آن را عناصر سنگین‌تری مانند کربن، اکسیژن، نئون و آهن تشکیل می‌دهند. اما راز ستارگان به همین جا ختم نمی‌شود. این توپ‌های غول‌پیکر پلاسما، در اعماق خود با فرآیند همجوشی هسته‌ای، هیدروژن را به هلیوم تبدیل کرده و انرژی عظیمی تولید می‌کنند. این فرآیند که منبع نور و گرمای آنهاست، در مراحل پیشرفته‌تر، عناصر سنگین‌تر را نیز می‌سازد و با انفجار ابرنواخترها، این عناصر را در سراسر کیهان پراکنده می‌کنند. همین چرخه کیهانی است که به گفته ستاره‌شناسان، ما را از «غبار ستاره‌ها» ساخته است.

انتهای پیام