به گزارش سیتنا، اگر فضانوردی در لباس فضایی و با اکسیژن کافی در فضا گم شود، تا ۸ ساعت فرصت دارد، اما پس از اتمام اکسیژن، بر اثر هیپوکسی (کم‌بود اکسیژن در بافت‌ها) جان خود را از دست می‌دهد. اما وحشتناک‌ترین سناریو، گم شدن بدون لباس فضایی است. در خلاء فضا، عدم وجود فشار اتمسفر باعث می‌شود که اکسیژن محلول در خون از آن خارج شده و به مغز نرسد و فرد ظرف ۱۰ تا ۱۵ ثانیه هوشیاری خود را از دست بدهد. مرگ مغزی نیز حدود یک دقیقه پس از آن رخ می‌دهد.

بر خلاف تصور رایج در فیلم‌های علمی-تخیلی، بدن در فضا منفجر نمی‌شود. آزمایش‌های ناسا در دهه ۱۹۶۰ بر روی حیوانات نشان داده که پوست و بافت‌های بدن به اندازه کافی مقاوم هستند تا فشار داخلی را تحمل کنند. با این حال، مایعات بدن به دلیل فشار بسیار پایین، شروع به غلیان (جوشیدن) می‌کنند و هوای موجود در ریه‌ها به سرعت تخلیه شده و اگر فرد سعی در حبس نفس داشته باشد، ریه‌هایش پاره خواهد شد.

دمای فضای بیرونی نیز به شدت کشنده است؛ در سایه، دمایی برابر با منفی ۱۲۰ درجه سانتی‌گراد و در معرض مستقیم نور خورشید، دمایی معادل ۱۲۰ درجه سانتی‌گراد ثبت شده است. سرنوشت نهایی جسد نیز به مکان آن بستگی دارد؛ اگر در مدار زمین باشد، سال‌ها در همان مدار می‌چرخد و ممکن است نهایتاً در جو زمین بسوزد. اگر فراتر از مدار باشد، جسد یا به سفر ابدی در کهکشان می‌رود یا در دام گرانش سیاره‌ای دیگر گرفتار می‌شود. در غیاب اکسیژن، باکتری‌ها نمی‌توانند عمل کنند و بدن به جای تجزیه، یا یخ می‌زند یا به بافتی خشک و چرم‌مانند تبدیل می‌شود که می‌تواند تا میلیون‌ها سال در فضای بیرونی باقی بماند.

انتهای پیام