به گزارش سیتنا، این مطالعه با استفاده از مدل‌سازی کامپیوتری، نشان داده است که کارگران باستان می‌توانستند بلوک‌های سنگی عظیم (با وزن تا ۱۵ تن) را با استفاده از یک سیستم رمپ لبه‌ای (Edge Ramp) که به صورت مارپیچ در اطراف هرم ساخته می‌شد، به بالا منتقل کنند. بر خلاف نظریه‌های قبلی که بر رمپ‌های خارجی عظیم تأکید داشتند، رمپ جدید درون سازه تعبیه می‌شد و به تدریج پوشانده می‌شد.

یکی از دستاوردهای کلیدی این پژوهش، محاسبه زمان ساخت هرم است. شبیه‌سازی‌ها نشان می‌دهد که با این روش، کارگران می‌توانستند هر ۴ تا ۶ دقیقه یک بلوک را در جای خود قرار دهند که این سرعت، ساخت هرم را در حدود ۱۴ تا ۲۱ سال ممکن می‌کرد. با احتساب زمان استخراج سنگ و حمل‌ونقل با قایق‌های نیل، کل پروژه حدود ۲۰ تا ۲۷ سال به طول می‌انجامید که با تخمین‌های تاریخی همخوانی دارد.

این مدل همچنین می‌تواند وجود فضاهای خالی اسرارآمیزی را که پیش‌تر در داخل هرم شناسایی شده بودند، توضیح دهد. به گفته محققان، این فضاها می‌توانند بخش‌هایی از رمپ پنهان باشند که در طول ساخت و ساز به جای مانده‌اند. رول روزیگ در این باره می‌گوید: «ما رمپ را به عنوان "مسیری مارپیچ که با حذف و پر کردن ردیف‌های محیطی شکل می‌گیرد" توصیف کرده‌ایم که به رمپ اجازه می‌داده هم‌زمان با سازه بالا برود.»

این مطالعه با ارائه شواهد و پیش‌بینی‌های قابل آزمون (مانند الگوهای پر شدن لبه‌ها و فرسایش گوشه‌ها) به باستان‌شناسان امکان می‌دهد تا وجود چنین رمپی را در آینده تأیید کنند. این یافته درک ما را از یکی از مشهورترین بناهای تاریخی جهان متحول می‌کند و نشان می‌دهد که سازندگان آن، نه صرفاً با زور بازو، بلکه با برنامه‌ریزی دقیق، مهندسی هوشمندانه و روشی که در خود سازه محو شده، این شاهکار را خلق کرده‌اند.

انتهای پیام