به گزارش سیتنا، در میان فناوریهای جنگی که ایران در جنگ ۴۰ روزه با آمریکا و اسرائیل به کار گرفت، شاید شگفتانگیزترین آنها سامانههای پدافند هوایی کوتاهبرد «مجید» (AD-08) و «قائم-۱۱۸» باشند. این سامانهها که با هدایت الکترواپتیکال و فروسرخ کار میکنند، برخلاف سامانههای راداری سنتی، هیچ امواجی منتشر نمیکنند و عملاً برای سامانههای هشدار دهنده جنگندهها تا لحظه شلیک، نامرئی هستند.
شکارچیان خاموش آسمان
به گفته تحلیلگران نظامی، سامانههای «مجید» با برد حدود ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر، در یک شبکه پدافندی متراکم و متحرک در سراسر میدان نبرد پراکنده شده بودند. نیروهای ایرانی با پیشرفت جنگ، تاکتیکهای خود را بهسرعت بهروز میکردند و با بهبود استتار، جابجایی سریع و بستن روزنههای قابل نفوذ، حلقه محاصره را بر آسمان تحت کنترل آمریکا تنگتر میکردند. خلبانان آمریکایی گزارش دادهاند که با ادامه جنگ، شعاع عملیاتی و امنیت مأموریتهای پشتیبانی هوایی آنها به شدت کاهش یافت.
شکستن افسانه اف-۳۵
جالبترین بخش عملکرد این سامانهها، هدفگیری جنگندههای رادارگریز اف-۳۵ لایتنینگ ۲ است. جنگندههای اف-۳۵ مجهز به سامانههای هشدار دهنده فروسرخ ۳۶۰ درجه (DAS) هستند که قادر به شناسایی موشکهای ورودی و حتی فرمان مانورهای فرار بدون دخالت خلبان میباشند. با وجود این، سامانههای الکترواپتیکال ایران بارها موفق به قفل و اصابت به این جنگندهها شدند. کارشناسان معتقدند این موفقیت احتمالاً ناشی از حساسیت بالای سنسورها، پردازش تصویر پیشرفته یا تاکتیکهایی بوده که زمان واکنش را از توان دفاعی اف-۳۵ خارج کرده است.
تغییر معادلات اقتصادی جنگ
فراتر از موفقیت میدانی، این فناوری یک پیروزی اقتصادی نیز برای ایران به همراه داشت. جایی که هر موشک پدافندی ساده و ارزانقیمت ایران، در مقابل جنگندهها و مهمات هدایتشونده میلیوندلاری آمریکا قرار میگرفت. این عدم تقارن هزینه، نیروهای آمریکایی را در یک جنگ فرسایشی پرهزینه گرفتار کرد که به یکی از عوامل اصلی فشار بر واشنگتن برای پذیرش آتشبس تبدیل شد.
وزیر دفاع وقت ایران با اشاره به این موفقیتها اعلام کرد که در جریان این جنگ، ایران به فناوریهای لازم برای هدفگیری هواپیماهای رادارگریز دست یافت و در کمتر از ۱۰ روز، توانست به سامانههای پیشرفتهای مجهز شود که خسارت جدی به اف-۳۵ها و سایر هواپیماهای پیشرفته دشمن وارد کند.
انتهای پیام