به گزارش سیتنا، دستگاهی کوچک که شبیه آداپتور برق یا ابزار اندازه‌گیری به نظر می‌رسید، در گوشه حمام قرار داشت و روی آن برگه‌ای با این متن چسبانده شده بود: «لطفاً باتری/دستگاه اندازه‌گیری را برندارید.» در واقع میان شیارهای تهویه آن دوربینی پنهان شده بود که سال‌ها کسی متوجه آن نشد.

مایکل و. بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۲۴ دوربین‌هایی را در حمام خانه‌اش، سرویس‌های بهداشتی دانشگاه، جلسات مشاوره و حتی محل اقامت همکارانش در سفرهای کاری نصب می‌کرد. او آپارتمان خود را عمدتا به دانشجویان دختر اجاره می‌داد و به بهانه بررسی دستگاه، مرتب وارد حمام می‌شد و کارت حافظه را تعویض می‌کرد.

در دادگاه در مارس ۲۰۲۶، او گفت به دلیل «اعتیاد جنسی» این کارها را انجام داده و مدعی شد تحت درمان قرار گرفته است. با این حال، ابعاد واقعی پرونده هنوز مشخص نیست. بسیاری از زنان هنوز نمی‌دانند آیا از آنها فیلم گرفته شده یا نه.

بخش زیادی از جرایم نیز مشمول مرور زمان شده‌اند و بنابراین در دادگاه بررسی نشدند. بسیاری از قربانیان احساس می‌کنند از سوی پلیس و دانشگاه تنها گذاشته شده‌اند. آنها از بی‌خوابی، اضطراب، مشکلات روابط عاطفی و احساس درماندگی صحبت می‌کنند.

«جولیا»، یکی از مستأجران سابق، می‌گوید سال ۲۰۱۶ برای چهار ماه در آن خانه زندگی کرده است. او تعریف می‌کند که صاحبخانه از همان ابتدا رفتاری عجیب داشت و مرتب بدون اطلاع وارد خانه می‌شد. در حمام صدایی شبیه وزوز شنیده می‌شد که او آن را ناشی از چراغ تصور می‌کرد؛ اما حالا فهمیده صدای دوربین مخفی بوده است.

او می‌گوید پس از اطلاع از ماجرا احساس خشم، شرم و ترس داشت و کابوس می‌دید، اما بعدا به این نتیجه رسید که قربانی نباید خود را مقصر بداند.

سرانجام در ژانویه ۲۰۲۴ یکی از ساکنان به دستگاه مشکوک شد و دوربین کوچک را پیدا کرد. پلیس در بازرسی‌ها بیش از ۱۲ هزار فایل ویدئویی کشف کرد. مایکل و. فایل‌ها را با دقت دسته‌بندی و نام‌گذاری کرده بود.

«شارلوت»، مستأجر دیگری، می‌گوید هنگام جست‌وجوی خانه به‌شدت تحت فشار بوده و ناچار شده این اتاق را بپذیرد. او توضیح می‌دهد صاحبخانه از زنان متقاضی عکس و حساب اینستاگرام درخواست می‌کرد و مرتب بدون اطلاع قبلی وارد خانه می‌شد.

او همچنین می‌گوید پس از کشف ماجرا با پلیس تماس گرفته و درخواست کرده بود به‌عنوان شاکی در دادگاه حضور داشته باشد، اما مدت‌ها هیچ خبری دریافت نکرد.

در مارس ۲۰۲۶ دادگاه فرایبورگ مایکل و. را به یک سال و نه ماه حبس تعلیقی محکوم کرد. دادستانی اما این حکم را کافی ندانست و درخواست مجازات سنگین‌تری کرد.

«آنا»، یکی از زنان حاضر در دادگاه، می‌گوید ابتدا از دیدن دوباره صاحبخانه سابقش وحشت داشت. او توضیح می‌دهد که پس از ماجرا دچار بی‌اعتمادی و اضطراب شده است و احساس می‌کند مورد سوءاستفاده قرار گرفته است.

پرونده واکنش‌های گسترده‌ای در فرایبورگ ایجاد کرد. صدها دانشجو به خیابان آمدند و از برخورد دانشگاه انتقاد کردند. آنها معتقد بودند قربانیان حمایت کافی دریافت نکرده‌اند.

وزارت علوم ایالت نیز تحقیقاتی درباره عملکرد دانشگاه آغاز کرده است و شهرداری فرایبورگ در حال تدوین برنامه‌ای برای جلوگیری از فیلم‌برداری مخفیانه در سرویس‌های بهداشتی و فضاهای عمومی است.

برخی قربانیان غرامت دریافت کرده‌اند، اما بسیاری می‌گویند پول نمی‌تواند احساس امنیت و آرامش ازدست‌رفته را بازگرداند. یکی از آنها می‌گوید هنوز هنگام دیدن مردانی شبیه صاحبخانه سابقش دچار تپش قلب می‌شود و احساس می‌کند دوباره زیر نگاه او قرار گرفته است.

انتهای پیام