سقوط آزاد در فضای مجازی؛ وقتی «گیگابایتها» تبدیل به «کیلوبایت» شدند!
به گزارش خبرنگار سیتنا، بررسی وضعیت پیامرسانهای مطرح داخلی در دوران سه ماهه قطع پلتفرم های بین المللی نشان میدهد که مفهوم «ارتباطات» در این پلتفرمها به پایینترین سطح ممکن سقوط کرده است:
پیامرسان بله: پلتفرمی که پیشتر امکان آپلود فایل تا ۵۰۰ مگابایت را داشت، در اوج بحران خاموشی دیجیتال سقف ارسال را به رقم فاجعهبار ۳۰۰ کیلوبایت (کمتر از حجم یک عکس معمولی) کاهش داد و در حال حاضر نیز روی عدد ۲۰ مگابایت متوقف شده است. این یعنی کاهش ۹۶ درصدی در توان جابهجایی اطلاعات!
پیامرسان ایتا: در ایتا، وضعیت از محدودیتهای گذرا فراتر رفته و به یک روند نزولی تبدیل شده است. در حالی که پیش از جنگ، سقف ارسال فایلها ۵۰ مگابایت بود، این میزان در ایام جنگ به رقم تکاندهنده ۵ مگابایت کاهش یافت. اکنون در دوران آتش بس، اگرچه سقف ارسال در کانالهای عمومی به ۲۰ مگابایت رسیده است، اما در گفتگوهای شخصی همچنان روی همان عدد ۵ مگابایت متوقف شده است؛ وضعیتی که علاوه بر محدودیت، با اقدام به حذف فایلهای بالای ۵۰ مگابایت از روی سرورها همراه بود و امنیت خاطر کاربران را برای همیشه از بین برد.
سروشپلاس: این پلتفرم که زمانی در نسخه «پرو» امکان ارسال فایلهای یک گیگابایتی را فراهم میکرد، اکنون در نسخه عادی سقف خود را به ۸ مگابایت رسانده است.
روبیکا: با پیگیری های سیتنا از این پیام رسان مشخص شد، تغییری در حجم فایل های ارسالی در این پیام رسان در زمان قطعی اینترنت اعمال نشده است.
تضاد میان «شعار هوشمندسازی» و «واقعیت سختافزاری»
این قحطی فضای ذخیرهسازی در حالی رخ میدهد که رئیس دانشگاه تهران در نشست اخیر خود از ضرورت «هوشمندسازی»، «توسعه هوش مصنوعی» و «رشتههای پیشران» سخن میگوید. سوال اساسی از نخبگان و مسئولین این است: وقتی زیرساخت ارتباطی کشور توانِ جابهجایی یک ویدیو آموزشی ۱۰ مگابایتی را ندارد، چگونه میتوان از تحول دیجیتال و بازسازی پساجنگ دم زد؟ دانشجو و پژوهشگری که برای ارسال یک پروژه ساده با بنبست «۵ مگابایتی» روبرو میشود، عملاً از چرخه تولید علم حذف شده است.
چه کسی پاسخگوی سرگردانی مردم است؟
کاربری که به اجبار و به دلیل قطع دسترسی به ابزارهای جهانی به این پلتفرمها کوچ کرده، اکنون در محاصرهای دوجانبه است. پلتفرمهای داخلی به جای توسعه منابع، به «پاک کردن صورت مسئله» و کاهش سقف خدمات روی آوردهاند. فعالان حوزه فناوری تأکید دارند که «سربلندی» با نصب اجباری محقق نمیشود؛ بلکه با ظرفیت سرور و تأمین سختافزار سنجیده میشود؛ چیزی که در حال حاضر کیمیای فضای مجازی ایران است.
دولت و نهادهای بالادستی باید بدانند که با بیانیه و ادعای موفقیت، فضای ذخیرهسازی ساخته نمیشود. تا زمانی که حمایت جدی برای تأمین تجهیزات سختافزاری صورت نگیرد، این پلتفرمها نه تنها «راهگشا» نیستند، بلکه به «گلوگاههای خفهکنندهای» تبدیل میشوند که ارتباطات آموزشی، کاری و شخصی مردم را در شرایط سخت پساجنگ به بنبست میکشانند.
آقایان مسئول! پیروزی در فضای مجازی با «بیت» و «بایت» سنجیده میشود، نه با سخنرانیهای پرشور. و امروز، اعداد شهادت میدهند که زیرساختهای شما در برابر نیاز ملت، بسیار کوچک و ناتوان هستند.
انتهای پیام
خبرنگار: سارا استوار