به گزارش سیتنا، داده‌های شبکه نشان می‌دهد اینترنت ایران طی یک دوره کوتاه زمانی یکی از شدیدترین افت‌های IPv6 را تجربه کرده است. در حالی که در نیمه اول دی‌ماه ۱۴۰۴ سهم IPv6 در ترافیک کشور بیش از ۱۲ درصد بود، این عدد در ادامه روندی نزولی پیدا کرد و در سال ۱۴۰۵ به حدود ۰.۱ درصد رسیده است؛ به‌طوری‌که IPv6 عملاً از سطح مصرف کاربران نهایی حذف شده است.

این تغییر ناگهانی باعث شده بار اصلی ترافیک مجدداً به IPv4 بازگردد؛ در حالی که زیرساخت IPv4 ایران به‌شدت به NAT و به‌ویژه CGNAT وابسته است. نتیجه این بازگشت فشار، افزایش بار پردازشی روی روترها و دروازه‌های شبکه و کاهش پایداری اتصال کاربران بوده است.

در شبکه‌های موبایل، این اثر شدیدتر دیده می‌شود. اپراتورهایی که پیش‌تر بخشی از ترافیک خود را روی IPv6 یا ساختار Dual Stack مدیریت می‌کردند، اکنون با افزایش کامل فشار روی IPv4 مواجه شده‌اند. این موضوع معمولاً به شکل افزایش تأخیر، کندی اولیه در اتصال و قطع‌و‌وصل‌های تصادفی در ساعات پرترافیک ظاهر می‌شود.

در سطح زیرساخت، حذف IPv6 باعث شده ظرفیت سامانه‌ها به نقطه اشباع نزدیک‌تر شود. با افزایش تعداد نشست‌های هم‌زمان IPv4، احتمال بروز وقفه زمانی (Timeout)، کاهش کیفیت اتصال‌های پایدار و ناپایداری ارتباطات طولانی‌مدت بیشتر شده است.

در لایه سرویس‌ها نیز این تغییر قابل توجه است. بسیاری از شبکه‌های توزیع محتوا و سرویس‌های ابری در شرایط عادی از IPv6 برای کاهش تأخیر و بهینه‌سازی مسیر استفاده می‌کنند. با حذف IPv6، تمام این بار به IPv4 منتقل شده و مسیرهای ارتباطی شلوغ‌تر و کمتر بهینه شده‌اند.

این وضعیت در سرویس‌های حساس به تأخیر مانند شبکه‌های خصوصی مجازی، بازی‌های آنلاین و ارتباطات بلادرنگ اثر مستقیم دارد. افزایش «ترجمه آدرس محدود»، دشواری در عبور از NAT و وابستگی کامل به IPv4 باعث شده کیفیت این سرویس‌ها کاهش پیدا کند و ناپایداری بیشتری تجربه شود.

در مجموع، سقوط IPv6 از بیش از ۱۲ درصد در دی‌ماه ۱۴۰۴ به حدود ۰.۱ درصد در سال ۱۴۰۶ تنها یک تغییر آماری نیست، بلکه یک تغییر ساختاری در معماری ترافیک اینترنت کشور است که اثر آن به‌صورت مستقیم در کیفیت تجربه کاربران در بخش‌های مختلف شبکه قابل مشاهده است.

انتهای پیام