نامه تحریریه سیتنا به وزیر ارتباطات؛ انعکاس صدای مردمی که با اینترنت زندگی می کردند
به گزارش سیتنا، متن این نامه به شرح ذیل است:
جناب آقای دکتر سیدستار هاشمی
وزیر محترم ارتباطات و فناوری اطلاعات
با سلام و احترام؛
قطعی اینترنت بین الملل رفته رفته به دو ماه نزدیک می شود و طی هفته های اخیر هم بازگشایی ها محدود به برخی سایت های تخصصی بوده و البته دسترسی محدود برخی گروه ها هم باز شده که مشکلی از عموم مردم رفع نکرده است. با توجه به مواضع اخیر جنابعالی در دیدار با رئیس محترم جمهور مبنی بر اینکه هیچ گروهی نباید از دسترسی ویژه برخوردار باشد و عدالت در بهرهمندی از اینترنت باید برای همه اقشار مد نظر قرار گیرد، بر این باوریم که شما و همکارانتان در راستای تحقق این باور در حال تلاش هستید.
در تمام این مدت، سیتنا با توجه به رسالت رسانه ای خود، تلاش کرده تا صدای اقشار مختلف جامعه باشد؛ از دانشجویان و اساتید گرفته تا دانشآموزان و معلمان، از کسبوکارها تا گیمرها، از جامعه پزشکی تا اقشار کمتوان، و از فعالان بازارهای مالی و آنلاینشاپها تا نیازهای ارتباطی عمومی جامعه.
با این حال، در این گزارش که برای ملاحظه جنابعالی آماده شده است بر آن هستیم تا بخشی از مشکلات مردم را از زبان خودشان به حضورتان منتقل کنیم. مردمی که دوست دارند صدایشان به گوش تصمیم گیران حوزه ارتباطات کشور برسد.
آنچه در ادامه میآید، تنها بخش کوچکی از هزاران پیامی است که این روزها بهصورت روزانه از سوی مردم برای رسانه سیتنا ارسال میشود. تعداد انگشت شماری از پیامهای مردم که در این نامه به آن اشاره می شود به شرح ذیل است:
«من مادر یک فرزند خاص هستم که هشت ساله به جای سرکار رفتن برای اینکه بتونم دخترم رو بزرگ کنم و مخارجش رو تامین کنم خانهنشین شدم و با اینترنت برای شرکتهای خارجی کار می کنم که حدود ۱۰ برابر شرکتهای ایرانی بهم حقوق می دن و من به این ترتیب می تونم کمتر کار کنم و بیشتر به دخترم برسم. چهار ماه هست نه تنها درآمدم قطع شده که جلب اعتمادی که برای شرکتهای خارجی کردم تا بهم کار بدن هم از بین رفته. در واقع شغلم از بین رفته. حالا من موندم و حساب بانکی که چیزی تهش نمونده و مخارج هنگفت فرزند خاصی که دارم. اینترنت زندگی و کار بسیاری از ما رو آسانتر کرده و اگر قطع باشه ممکنه از هم بپاشه. دیگه نمی دونم به کی پناه ببرم.»
«من فرزند یک سالمند مبتلا به آلزایمر هستم. مادرم با کمک برنامههای آنلاین و حتی ابزارهای هوش مصنوعی، سرگرم میشد و حال روحیش خیلی بهتر بود. باهاش حرف میزد، موسیقی گوش میداد و کمتر احساس تنهایی میکرد. الان که این دسترسیها ازش گرفته شده، دوباره منزوی و گیج شده و حالش روز به روز بدتر میشه.»
«من مادر یک کودک اوتیسم هستم که بچهام با اینترنت به دنیا وصل میشد، با ویدیوها و برنامههایی که دوست داشت آروم میشد و ارتباط میگرفت. از وقتی اینترنت قطع شده، به شدت بیقرار و پرخاشگر شده و تمام پیشرفتی که به سختی به دست آورده بود داره از بین میره. ما واقعاً درمانده شدیم.»
«تنها دلخوشی مادر پیرم تماس تصویری و دیدن هر روز پسرش بود که فرسنگها دوره و هر ماه مقداری پول برامون میفرستاد برای مخارج مریضی مادرم. مادرم هر روز سر نماز گریه میکنه»
«من یک فرد ناشنوا هستم و برای ارتباط با دنیای اطرافم به ابزارها و نرمافزارهای مرتبط با سمعک وابستهام. بسیاری از این نرمافزارها نیاز به اینترنت بینالملل برای بهروزرسانی و تنظیم دارند. با این شرایط، نه میتونم سمعکم رو درست تنظیم کنم، نه بهروزرسانیهای لازم رو انجام بدم و نه ارتباط موثری با دیگران داشته باشم. عملاً ارتباطم با دنیای بیرون قطع شده و زندگی روزمرهام با مشکل جدی مواجه شده.»
«من نان آور خانوادم هستم، هر روز میبینم که مادر مریضم جلوی چشمم آب میشه، روزی من از اینترنت بود، خرجی زندگیم و داروهای مادرم رو باهاش میخریدم، وقتی معظل کار در این مملکت حل نشده با قطع اینترنت فقط مردم رو فقیرتر میشن، بجز من خیلی خانواده ها در حال متلاشی شدن هستند»
«من پدرم رو از دست دادم و نان آور خانواده شدم. رفتم دوره طراحی دیدم و از خونه برای کلی شرکت ها و آدم ها کار طراحی انجام میدادم تا نون حلال برای مادر و خواهر و برادرم دربیارم. الان نه تنها دسترسی به پروژههام ندارم، حتی امکان آپدیت نرمافزارهای طراحیم رو هم ندارم.»
«ما چند تا خانم روستایی هستیم که تو روستای خودمون صنایع دستی درست میکردیم و تو کانالمون میفروختیم و حتی برای روستامون اشتغالزایی شده بود. الان با قطع اینترنت همه چیز خوابیده چون کلی مشتری از خارج کشور داشتیم و الان دیگه به هیچ کدوم دسترسی نداریم.»
«بیمار سرطانی ای رو میشناسم که نمی تونه خرج داروهاشو دربیاره چون شغل شوهرش با اینستاگرامه.»
«وقتی امرار معاش خانواده روی دوش من دختر بود و هست وقتی اینترنت قطع شد درآمد من تبدیل به صفر شد. شما پاسخگوی نیاز های ما هستین؟ من سال ها درس خوندم تدریس کردم ذره ذره تجربه جمع کردم و تازه با تدریس آنلاین یکم درآمد من جون گرفت تونستم هزینه های زندگی برادر کوچک تر و مادرم بدم؟ چقدر دیگه باید این وضعیت بدون اینترنت و تحمل کنیم؟ آیا بانک ها هم تحمل میکنن که اقساطشون عقب بیافته؟ آیا صاحب خونه ها هم تحمل میکنن اجاره هاشون عقب بیافته؟»
«ما یک خانواده ناشنوا هستیم و نمی تونیم با خواهرمون که خارج از کشور هست تماس تصویری داشته باشیم و ازش بی خبریم و مجبور شدیم از طریق دوست و آشنا بهش خبر برسونیم که ما خوبیم و بدونیم که حال اونم خوبه. خیلی شرایط بدیه»
«من یک خانم هستم که سالها کانال آشپزی داشتم و برای خودم مخاطب جمع کرده بودم و سالها محتوا تولید کرده بودم، الان همه مخاطبام و زحمات چند سالهام از بین رفته.»
«من مادر دوتا دخترم کارم با اینترنت بود و اینستاگرام لطفا اینترنت رو درست کنید بتونم به کارم ادامه بدم ازتون خواهش میکنم»
«من دانشآموز کنکوری هستم از روستا. تمام درس خوندن من وابسته به اینترنت بود؛ کلاسها، آزمونها، ویدیوهای آموزشی چون امکانات شهرها رو نداریم و نمی تونیم هم هزینه های سنگین کلاس های کنکور رو از روستا پرداخت کنیم. الان نه به منابعم دسترسی دارم، نه میتونم با بقیه رقابت کنم. فشار روحی خیلی زیادی رومه و حس میکنم آیندهام داره از دست میره.»
«من روانشناس هستم و مراجعه کننده های زیادی داخل و خارج از کشور داشتم که جلساتمون آنلاین برگزار میشد. خیلی از این آدمها شرایطشون طوری بود که فقط از این طریق میتونستن مشاوره بگیرن. الان هم من کارم رو از دست دادم، هم اونها بدون دسترسی به خدمات درمانی رها شدن.»
«من یک مادر سرپرست خانوار هستم که محصولات خونگی از ترشی و سبزی گرفته تا بادمجون سرخ کرده تو کانالم برای فروش داشتم و برای خودم و بچههام یک زندگی آبرومند درست کرده بودم و حتی چند نفر رو هم مشغول به کار کرده بودم، الان همه چیز از بین رفته.»
«من استاد موسیقی هستم و سالها زمان گذاشتم تا شاگردهایی داخل و خارج از کشور پیدا کنم. کلاسهام کاملاً آنلاین بود و از این طریق زندگیام میگذشت. الان همه شاگردهام رو از دست دادم و هیچ راهی برای ادامه کارم ندارم. تمام محتواهای تولیدی آموزشیم و هم دیگه بهشون دسترسی ندارم به خاطر قطعی اینترنت»
«من مربی یوگا هستم و کلاسهام رو بهصورت آنلاین برگزار میکردم. خیلی از هنرجوهام به این کلاسها برای آرامش و حتی درمان وابسته بودن. الان هم درآمدم قطع شده، هم ارتباطم با شاگردهام و نمیدونم باید از کجا دوباره شروع کنم.»
«من در مرحله ای از مهاجرت تحصیلی هستم که نیاز به جیمیل و سایتهای دانشگاه های خارجی دارم و الان کاملا متوقف شدم.»
«من بازی سازم با شرکت های خارجی کار میکنم درآمد دلاری دارم ارز وارد کشور میکنم، سرپرست مادر مریض و خواهر دانشجوم هستم ولی الان همه ارتباطاتم قطع شده و یه قرون پول هم دیگه ندارم.»
«منه معلم زبان باید چیکار کنم سالها توی اینستاگرام پیجو گسترش دادم واسه خودم اعتباری به وجود اوردم. الان همه چی پریده. هم ارتباطاتم هم محتواهایی که این همه سال تولید کردم و کلی براشون زحمت کشیدم.»
«من طراح سایت و سئو کار هستم و تمام قرارداد هام از بین رفته و زحمات چند ساله ام نابود شده و با توجه به این شرایط قطعی اینترنت دیگه کسی سئو کار خیلی به دردش نمیخوره چون دیگه سایت ها داخلی شدند و گوگل بهشون دسترسی نداره»
«ما یک آموزشگاه زبان هستیم و تمام منابع آموزشی ما نیاز به سایت های خارجی دارد و الان بیکار شدیم و با این شرایط اینترنت داخلی هم سرعت اینترنت امکان برگزاری کلاس های انلایمون با کلی مشکل رو به رو شده.»
«تمام زندگی من پیج اینستاگرامم هست و اگر اینترنت برنگرده زحمت یک عمرم نابود میشه»
و هزاران پیام دیگر.......
جناب آقای دکتر هاشمی،
همانطور که از این پیامها برمیآید، اینترنت برای بخش بزرگی از مردم، صرفاً یک ابزار سرگرمی نیست، بلکه بهطور مستقیم با معیشت، سلامت روان، آموزش و روابط انسانی آنها گره خورده است و تداوم این شرایط، معیشت و زندگیشان را به طور غیرقابل جبرانی تحت تاثیر قرار می دهد. مردمی که در هیچ صنف و تشکلی گنجانده نمی شوند و هیچ بسته حمایتی ای هم نمی تواند ارتباطات از دست رفته شان، کسب و کار و محتواهای دور از دسترشان را جبران کند.
از جنابعالی تقاضا داریم این واقعیتها را با نگاه فوری و جدی مورد توجه قرار داده و صدای این مردم را به مراجع ذیربط که در تصمیمگیری درباره وضعیت اینترنت نقش دارند، منتقل فرمایید. بیتردید، بازگشت دسترسی عادلانه و پایدار به اینترنت، نهتنها احیای کسبوکارها، بلکه بازگرداندن آرامش و امید به زندگی مردم خواهد بود.
و منالله توفیق
تحریریه سیتنا
انتهای پیام