به گزارش سیتنا، بیش از یک ماه از تعطیلی لیگ برتر به دلیل شروع جنگ در کشور می‌گذرد و حالا فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ برای برگزاری مسابقات باقیمانده به جمع‌بندی رسیده‌اند. اما فراتر از بحث محل برگزاری و جزئیات لجستیکی پیچیده در یک استان، مشکلات فنی چنان عمیق است که بسیاری از مربیان، برگزاری مسابقات را تقریباً غیرممکن می‌دانند. بازیکنان و مربیان خارجی در همان روزهای نخست کشور را ترک کرده‌اند، اعضای داخلی تیم‌ها در شهرهای مختلف پراکنده شده‌اند و تمرینات انفرادی که بعضی بازیکنان ادعای انجام آن را دارند، از نظر فنی کفایت نمی‌کند. با هشت هفته مانده و ۵۸ بازی باقیمانده، اگر مسابقات برگزار شود، تیم‌ها باید هر سه یا چهار روز یک بار به میدان بروند؛ فشردگی که خطر مصدومیت را به شدت افزایش می‌دهد و نگرانی ملی‌پوشان را برای از دست دادن جام جهانی دوچندان می‌کند.

تیم‌ها از هم پاشیده‌اند

بیش از یک ماه است که تیم‌های لیگ برتری تمرین ندارند. بازیکنان و مربیان خارجی در همان روزهای نخست از کشور خارج شدند و اعضای داخلی تیم‌ها نیز در شهرهای مختلف و جدا از هم، هر کدام در گوشه‌ای از کشور به سر می‌برند. بعضی از بازیکنان مدعی هستند تمرینات انفرادی خود را دنبال می‌کنند، اما مربیان معتقدند این تمرینات از نظر فنی هرگز کفایت نخواهد کرد. جمع شدن دوباره تیم‌ها و آغاز تمرینات گروهی، خود به تنهایی یک چالش بزرگ است.

نیاز به یک دوره کامل بدنسازی

مربیان باتجربه لیگ برتری معتقدند با توجه به دوری طولانی بازیکنان از شرایط مسابقه و تمرین، و همچنین عدم اطمینان از کیفیت تمرینات انفرادی، همه تیم‌ها ناگزیر به گذراندن یک دوره کامل بدنسازی برای شروع دوباره مسابقات هستند.این در حالی است که هنوز تاریخ شروع مسابقات و نحوه برگزاری آن مشخص نیست و برنامه‌ریزی برای چنین دوره آماده‌سازی، با ابهامات جدی مواجه است.

فشردگی مرگبار؛ ۵۸ بازی در کمتر از یک ماه

طبق برنامه قبلی، مسابقات لیگ برتر باید حداکثر تا ۱۹ اردیبهشت به پایان می‌رسید تا اردوی تیم ملی برای جام جهانی آغاز شود. اما حالا عملاً چنین کاری غیرممکن است و در بهترین حالت، کل اردیبهشت ماه باید میزبان برگزاری مسابقات باشد. با هشت هفته باقیمانده از لیگ برتر، ۵۸ بازی برگزار نشده وجود دارد. یعنی هر تیم باید در فاصله ۳ یا ۴ روز یک بار به میدان برود. فشردگی‌ای که با توجه به شرایط تمرینی پیش‌گفته، خطر مصدومیت بازیکنان را به شدت افزایش می‌دهد.

ساق‌هایی که به جام جهانی فکر می‌کنند

نگرانی بزرگ‌تر وقتی است که بدانیم بلافاصله پس از این یک ماه فوق‌العاده فشرده، بعضی از همین بازیکنان باید در اردوی تیم ملی حاضر شوند و راهی جام جهانی شوند. در این شرایط، ملی‌پوشان از ترس مصدومیت و از دست دادن بزرگترین رویداد فوتبالی، حتماً حواسشان به ساق‌هایشان خواهد بود. این مسأله می‌تواند کیفیت فنی مسابقات را به شدت تحت تأثیر قرار دهد و شرایط تیم‌ها را متأثر از نزول کیفی ستاره‌هایشان تغییر دهد. تیمی که ستاره‌هایش با نیم‌نگاه به جام جهانی پا به زمین بگذارند، شانسی برای ارائه فوتبال واقعی نخواهد داشت.

دوری از خانواده؛ بمب ساعتی روانی

نکته نگران‌کننده دیگر، شرایط روحی بازیکنان و اعضای تیم‌هاست. اگر جنگ ادامه پیدا کند، آنها باید چیزی بیش از یک ماه دور از خانواده‌های خود در استان محل برگزاری مسابقات حضور داشته باشند. این دوری طولانی می‌تواند از نظر روانی آنها را در طول مسابقات فشرده دچار بحران کند. استرس ناشی از دوری از خانواده، همراه با فشار مسابقات فشرده و ترس از مصدومیت، ترکیبی خطرناک است که می‌تواند موجی از مصدومیت‌های جسمی و روانی را به دنبال داشته باشد. آنچه مسلم است، برگزاری مسابقات در شرایط کنونی، نه از نظر فنی منطقی به نظر می‌رسد و نه از نظر انسانی قابل دفاع است.

انتهای پیام