به گزارش خبرنگار سیتنا، یک ماه است که مردم ایران در خاموشی دیجیتال نگه داشته شده‌اند و از دسترسی آزاد به اینترنت جهانی محروم اند. این محدودیت که همزمان با آغاز تهاجم نظامی آمریکایی - صهیونی به کشورمان آغاز شده است به انسداد شریان‌های حیاتی زندگی مدرن تعبیر می شود.

کسب‌وکارها خصوصا آنها که به فضای مجازی وابسته اند، یکی‌یکی در حال سقوط‌اند. هزاران فروشگاه آنلاین، فریلنسر، برنامه‌نویس و فعال اقتصادی، عملاً بیکار شده‌اند. 

دانشجویان در بن‌بست مطلق‌ ارتباطی قرار دارند. ارسال یک پست الکترونیک ساده به دانشگاه خارجی، شرکت در یک کلاس، یا پیگیری آینده تحصیلی، به کاری غیرممکن تبدیل شده است.

خانواده‌ها از هم جدا افتاده‌اند. ارتباط با عزیزان خارج از کشور قطع شده و هیچ پاسخ روشنی درباره زمان بازگشت این ارتباط وجود ندارد.

سکوت مسئولان ارتباطی، از خود این تصمیم هم نگران‌کننده‌تر است. نه توضیح شفافی درباره دلایل قطع ارتباطات جهانی داده می‌شود و نه زمان‌بندی مشخصی اعلام می‌شود.

این یک مطالبه حداقلی است، نه حداکثری: قطع اینترنت تا کی ادامه دارد؟ چه برنامه‌ای برای جبران خسارت‌ها وجود دارد؟ چرا هیچ پاسخگویی شفافی در قبال میلیون‌ها شهروند دیده نمی‌شود؟

مردم و کاربران شرایط جنگی را درک می کنند اما انتظار دارند تا مسوولان به سوالات مطروحه در حوزه ارتباطی پاسخ دهند.

انتهای پیام

گزارش از سارا استوار