به گزارش خبرنگار سیتنا، طبق آخرین اطلاعیه رسمی، فعالیت کلیه مدارس کشور تا پایان سال جاری به صورت غیرحضوری ادامه خواهد یافت و تصمیم‌گیری برای دوران پس از تعطیلات نوروز به آینده موکول شده است. اما این خبر برای میلیون‌ها دانش‌آموز و خانواده‌هایشان، بیش از آنکه نویدبخش تداوم آموزش باشد، یادآور یک سال تحصیلی از دست رفته است.
‌
یک سال تحصیلی در «انتظار اتصال»
بررسی‌های میدانی نشان می‌دهد که امسال دانش‌آموزان رکورددار غیبت در کلاس‌های حضوری بوده‌اند؛ اما مسئله اینجاست که «حضور مجازی» نیز تفاوت چندانی با غیبت نداشته است. پلتفرم‌های آموزش آنلاین که سرآمد آن‌ها سامانه «شاد» است، بارها در طول سال با اختلالات گسترده، سرعت پایین و قطعی‌های مکرر مواجه بوده‌اند. این در حالی است که با توجه به شرایط پیش‌بینی‌پذیر کشور، انتظار می‌رفت نهادهای متولی از پیش به فکر طراحی و تقویت پلتفرم‌هایی باشند که در برابر نوسانات اینترنت و حجم بالای ترافیک، تاب‌آوری داشته باشند.
‌
شکاف میان وعده و واقعیت فنی
خبرنگار سیتنا در گزارش‌های پیشین بارها موضوع ضعف زیرساخت‌های آموزش آنلاین را از مسئولان پیگیری کرده بود. در حالی که همواره سخن از «آمادگی کامل شبکه ملی اطلاعات» برای میزبانی از کلاس‌های درس به میان می‌آمد، در عمل شاهد بودیم که با هر بار قطع اینترنت بین‌الملل یا اختلال در شبکه، آموزش دانش‌آموزان به طور کامل فلج شد. نبود یک پلتفرم هوشمند، تعاملی و باثبات که بتواند جای خالی کلاس درس را پر کند، باعث شده تا کیفیت آموزشی به پایین‌ترین سطح خود در سال‌های اخیر برسد.
‌
فراتر از تعطیلی؛ بحران یادگیری

بسیاری از کارشناسان معتقدند تداوم این وضعیت و اکتفا به پلتفرم‌های فعلی، تنها به معنای «گذراندن وقت» است و نه «آموزش». وقتی دانش‌آموز برای باز کردن یک فایل درسی ساده باید ساعت‌ها منتظر بماند و معلمان از ابزارهای ابتدایی برای پرسش و پاسخ محروم‌اند، عملاً عدالت آموزشی زیر سوال می‌رود.
‌
اکنون که نحوه فعالیت مدارس پس از نوروز نیز در هاله‌ای از ابهام است، این سوال بزرگ باقی می‌ماند: آیا مسئولان در این فرصت باقی‌مانده فکری به حال «جسم بی‌جانِ» آموزش آنلاین خواهند کرد، یا همچنان دانش‌آموزان باید بهای نبود زیرساخت مناسب را با عقب‌ماندگی تحصیلی بپردازند؟

انتهای پیام

گزارش از سارا استوار