به گزارش خبرنگار سیتنا، با تشدید شرایط بحرانی در کشور، اولین واکنش مسئولان طبق روال معمول، محدودسازی دسترسی به شبکه جهانی اینترنت بوده است. این تصمیم در حالی اتخاذ شده که هیچ نهاد رسمی تاکنون مسئولیت این قطعی را بر عهده نگرفته و دلایل شفافی برای آن ارائه نداده است.
‌
۱. بریدن رگ‌های حیاتی اقتصاد دیجیتال:
در دنیایی که بخش بزرگی از مشاغل به صورت «دورکاری» (Remote) تعریف شده‌اند، قطع اینترنت بین‌الملل یعنی توقف کامل فعالیت متخصصانی که در خانه تلاش می‌کردند حداقل در جبهه اقتصادی، باری از روی دوش کشور بردارند. کسب‌وکارهای دیجیتال که در این شرایط می‌توانستند با کمترین تردد شهری به فعالیت خود ادامه دهند، اکنون با بن‌بست کامل روبرو شده‌اند.
‌
۲. بحرانِ بی‌خبری و اضطراب خانواده‌ها:
بخش بزرگی از جامعه، عزیزانی در خارج از مرزها دارند که در این شرایط جنگی، تنها دلخوشی‌شان یک تماس تصویری ساده برای اطمینان از سلامت یکدیگر است. قطع شدن پلتفرم‌های ارتباطی بین‌المللی، این حق ابتدایی را از خانواده‌ها سلب کرده و فضای جامعه را با شایعات و دلهره‌های بی‌پایان پر کرده است.
‌
۳. دیوار بلند سکوت مسئولان:
نکته تامل‌برانگیز، سکوت مطلق متولیان امر است. با وجود پیگیری‌های مکرر رسانه‌های تخصصی از جمله خبرنگاران «سیتنا»، هیچ پاسخ روشنی از سوی وزارت ارتباطات یا نهادهای تصمیم‌گیر ارائه نشده است. این عدم پاسخگویی، نمادی از نادیده گرفتن حقوق شهروندی در بزنگاه‌های حساس است.

امنیت تنها در بستن مرزهای دیجیتال خلاصه نمی‌شود؛ امنیت واقعی یعنی آرامش خاطر شهروندان و تداوم معیشت آن‌ها. قطع اینترنت در زمان بحران، شاید ساده‌ترین راهکار برای مدیران باشد، اما پرهزینه‌ترین راه برای ملت است.

آقایان مسئول! در شرایطی که مردم به همبستگی و ارتباط نیاز دارند، آن‌ها را در بن‌بستِ بی‌خبری رها نکنید.

انتهای پیام

گزارش از سارا استوار