به گزارش خبرنگار سیتنا، علیرغم هزینه های هنگفت برای ابزاهای هوش مصنوعی ایرانی که به چشم مسوولان هزینه زیادی نبوده و با تجربه ناموفقی که در جنگ ۱۲ روزه از ابزارهای هوش مصنوعی بومی شاهد بودیم، با گذشت ماه ها از آن زمان، این ابزارهای بومی در جای خود درجا زده و پیشرفت قابل توجهی نداشته اند.

در این میان با قطع اینترنت بین الملل انتظار می رفت دسترسی به پیام رسان ها، ابزارهای هوش مصنوعی بومی و سایت های داخلی با سهولت میسر شود، اما اکنون که وقت خودنمایی توان داخلی در حوزه فناوری است، باز هم روسیاهی بر این ابزارها و خدمات ماند و از این امتحان هم سرافکنده شدند.

با ورود به برخی پیام رسان های داخلی و انتخاب قابلیت هوش مصنوعی آنها به بن بست می خوریم و با پیام اختلال و قطعی مواجه می شویم یا دقیقا در چنین شرایطی استفاده از این ابزارها اشتراکی و پولی می شود.

اگر هزینه ای برای این فناوری ها می شود تا در شرایط چه عا‌دی و چه حساس مردم بتوانند از توان داخلی استفاده کنند، پس چرا در چنین لحظات حساسی که وقت خودنمایی است، این ابزارها شانه خالی می کنند و مردم را سرگردان؟

چه نهادی پاسخگوی فقدان و ضعف چنین فناوری هایی در کشور است که در دنیا به راحتی در دسترس هستند و به صورت معمول استفاده می شود، اما ما در شرایط حساس کشور نه دسترسی به اینترنت بین الملل داریم و نه توان داخلی مان پاسخگوی نیازهایمان در حوزه فناوری است؟

انتهای پیام 

گزارش از زهرا طاهری