به گزارش سیتنا، او متولد ۱۳۱۶ در تهران بود و تحصیلات خود را در حوزه زبان و ادبیات فارسی و ایران‌شناسی در ایران و آلمان پی گرفت؛ مسیری که بعدها به یکی از ماندگارترین پروژه‌های علمی قرن در مطالعات شاهنامه انجامید.

خالقی‌مطلق بیش از چهار دهه از عمر خود را صرف گردآوری، مقابله و تصحیح نسخه‌های خطی شاهنامه کرد؛ کاری طاقت‌فرسا که نیازمند دقتی وسواس‌گونه، دانش تاریخی عمیق و تسلط بر سنت نسخه‌شناسی بود. حاصل این تلاش، تصحیح انتقادی شاهنامه در چندین جلد است که امروز از معتبرترین و علمی‌ترین متون این اثر حماسی به شمار می‌آید و مبنای کار بسیاری از پژوهشگران در ایران و جهان قرار گرفته است.

اهمیت کار خالقی‌مطلق تنها در تصحیح متن خلاصه نمی‌شود. او با مقدمه‌ها، یادداشت‌ها و مقالات تحلیلی خود، افق تازه‌ای در فهم ساختار، زبان و تاریخ شاهنامه گشود و نشان داد که چگونه می‌توان با روش‌های مدرن دانشگاهی به متون کلاسیک فارسی نگریست، بی‌آنکه پیوند با سنت را از دست داد. نگاه انتقادی، پرهیز از تعصب و وفاداری به شواهد متنی، از ویژگی‌های بارز روش علمی اوست.

خالقی‌مطلق سال‌ها در دانشگاه‌های اروپا به تدریس و پژوهش پرداخت و نقش مهمی در معرفی ادبیات حماسی ایران به محافل آکادمیک بین‌المللی ایفا کرد. او نماد پژوهشگری است که در سکوت و دور از هیاهو، کاری ماندگار انجام داد؛ کاری که شاید برای عموم نامحسوس باشد، اما برای فرهنگ و زبان فارسی ارزشی بنیادین دارد. امروز نام او در کنار فردوسی می‌آید، نه از سر اغراق، بلکه به دلیل خدمتی که به زنده‌ماندن دقیق و علمی شاهنامه کرده است.

انتهای پیام