به گزارش سیتنا، رویداد تخصصی «انتقال تجربه در هم‌سرمایه‌گذاری» با هدف تبیین الگوهای موفق مشارکت در تامین مالی کسب‌وکارهای نوپا در اتاق تهران برگزار شد و طی آن، فعالان حوزه استارت‌آپ و کسب‌و‌کارهای نو، مدل هم‌سرمایه‌گذاری و چالش‌ها و رموز موفقیت در این حوزه را تشریح کردند.

در بخش اصلی این رویداد، میثم زرگرپور، مدیرعامل شرکت ران‌وی و از فعالان اکوسیستم نوآوری، به تشریح لایه‌های پنهان مشارکت‌های مالی پرداخت و با تمرکز بر موضوع «مدیریت قدرت و طراحی اعتماد»، یادآور شد که «زمانی که توانمندی مکمل ارزش‌آفرین، میان سرمایه‌گذاران وجود داشته باشد، هم‌سرمایه‌گذاری از یک انتخاب مالی به یک مزیت رقابتی تبدیل می‌شود.»

زرگرپور در دسته‌بندی انواع قدرت ، به قدرت سرمایه‌ای و توان مالی طرفین، قدرت ساختاری و جایگاه حقوقی و مدیریتی و  قدرت نامرئی و نفوذ، اعتبار و شبکه ارتباطی غیررسمی، اشاره کرد و تجربیات خود در این حوزه را با حاضران در این رویداد به اشتراک گذاشت.

همچنین سینا حسنعلی‌زاده، مدیرعامل شرکت پیشگام، دیگر سخنران این بخش بود که تجربیات عملی خود را در زمینه چالش‌ها و فرصت‌های هم‌سرمایه‌گذاری با حاضران در میان گذاشت.

در ادامه یک پانل تخصصی با حضور علی موسوی، مدیر شرکت سرمایه‌گذاری ایران و فرانسه، سیاوش صمیمی مدیر سابق سرمایه‌گذاری صندوق نوآوری و شکوفایی و احمد فراهانی مدیر سرمایه‌گذاری شرکت فرانیک برگزار شد.

محور اصلی گفت‌وگوها در این پانل، بررسی تفاوت نقش «صندوق‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر» (VC) و «سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی» (CVC) در فرآیند هم‌سرمایه‌گذاری بود. اعضای این پانل با اشتراک‌گذاری تجربیات خود، به بررسی این نکته پرداختند که چگونه همکاری میان این دو نهاد می‌تواند ریسک سرمایه‌گذاری در استارت‌آپ‌ها را کاهش و شانس موفقیت را افزایش دهد.

در ادامه این جلسه، مدیر امور سرمایه‌گذاری مرکز سرمایه گذاری و کسب‌و کارهای خانوادگی اتاق تهران با اشاره به ماموریت‌های این مرکز در تسهیل پیوندهای سرمایه‌گذاری و ظرفیت‌سازی در سرمایه‌پذیران، توضیح داد که رویکرد مرکز بر اساس چرخه عمر سرمایه‌گذاری  توصیه شده توسط بانک جهانی است که بر کاهش عدم تقارن اطلاعاتی و ریسک‌های اجرایی برای سرمایه‌گذار خارجی تاکید دارد.

وی با ارجاع به تجربیات مرکز در حوزه جوینت‌ونچر تاکید کرد که ‌سرمایه‌گذاری را نباید صرفا در مفهوم تقسیم پول نگریست، بلکه تقسیم ریسک، حق تصمیم و حق  ادامه یا خروج نیز در این ممفهوم قرار گیرد. به گفته احمدی، این نوع همکاری‌ها ابزاری برای سرعت‌دادن به تزریق سرمایه و افزایش ظرفیت ارزش‌آفرینی محسوب می‌شوند؛ زیرا بار سرمایه، شبکه و اجرا میان چند شریک توزیع شده و ورود به فرصت‌ها سریع‌تر و احتمال موفقیت بیشتر می‌شود. با این حال، اگر از ابتدا حکمرانی به‌درستی طراحی نشود، این مزیت به پاشنه آشیل تبدیل می‌شود و هزینه اصطکاک، تعارض منافع، بن‌بست‌ها و اختلاف‌ها بر سر مسیر آتی می‌تواند از منافع مالی پیشی بگیرد.

احمدی محور اصلی سخنان خود را بر تشریح مفهوم «ارزیابی شریک فراتر از سابقه متمرکز» کرد و دو معیار کلیدی را مورد تاکید ویژه قرار داد؛ نخست، سازگاری فرهنگی و فرآیندی که باید با پرسش‌های دقیق درباره سبک تصمیم‌گیری، شفافیت، شیوه حل تعارض و میزان تفویض اختیار سنجیده شود و در عین حال نشانه‌های رفتاری نیز به‌دقت مورد پایش قرار گیرد و معیار دیگر، تعهد رهبری است چرا که بدون حامی واقعی، مالک مشخص و اولویت سازمانی روشن، همکاری به‌سرعت فرسایشی خواهد شد.

انتهای پیام