به گزارش سیتنا، این ایده جاهطلبانه متعلق به الکساندر لیتپلو، مهندس نرمافزار و بنیانگذار وبسایت «استخدام انسان» است؛ پلتفرمی که در آن عاملهای هوش مصنوعی میتوانند افراد واقعی را جستوجو کنند، برای انجام کارهای مشخص به خدمت بگیرند و در نهایت دستمزد آنها را پرداخت کنند.
لیتپلو هنگام راهاندازی این وبسایت مدعی شد که بیش از ۱۳۰ نفر پیشاپیش در این پلتفرم ثبتنام کردهاند؛ از جمله مدیرعامل یک استارتاپ هوش مصنوعی، ادعایی که صحت آن مشخص نیست. تنها دو روز بعد، وبسایت اعلام کرد شمار ثبتنامها از ۷۳ هزار نفر عبور کرده است؛ با این حال، در بخش «انسانها» فقط ۸۳ پروفایل قابل مشاهده بود که یکی از آنها به خود لیتپلو تعلق داشت.
در این پلتفرم، انسانها با ساخت یک پروفایل ساده، مهارتها و موقعیت جغرافیایی خود را ثبت میکنند. سپس عاملهای هوش مصنوعی، بر اساس نیازهای کاری خود، افراد مناسب را انتخاب و استخدام میکنند. انسانها وظیفه را انجام میدهند، دستورالعملها را مستقیماً از ربات هوش مصنوعی دریافت میکنند و پس از ارائه مدرک انجام کار، دستمزد خود را — که معمولاً از طریق رمزارز پرداخت میشود — دریافت میکنند.
با توجه به تعداد فزاینده عاملهای هوش مصنوعی فعال در فضای وب، دامنه این کارها میتواند بسیار گسترده باشد؛ از تحویل گرفتن بستهها و خرید روزانه گرفته تا تست محصولات، حضور در رویدادها و انجام مأموریتهای پروژهای متنوع. لیتپلو امیدوار است تقاضای کافی از سوی عاملهای هوش مصنوعی شکل بگیرد تا یک اکوسیستم جدید از «کارگران پروژهای انسانی» به وجود آید.
او همچنین تلاش کرده طراحی سایت بهگونهای باشد که برای عاملهای هوش مصنوعی «دوستداشتنی» و قابل استفاده باشد. به گفته او، از طریق این پلتفرم، عاملهایی مانند Claude میتوانند بهطور مستقیم انسانها را استخدام کنند تا وظایفی را که توسط هوش مصنوعی تولید شده، در دنیای واقعی به اجرا بگذارند.
با این حال، هنوز مشخص نیست این بازار تا چه اندازه میتواند در عمل، اتصال مؤثری میان عاملهای هوش مصنوعی و نیروی انسانی ایجاد کند. همچنین این پرسش جدی مطرح است که آیا عاملهای هوش مصنوعی واقعاً توانایی مدیریت و استفاده مؤثر از انسانها را دارند یا نه.
با وجود این تردیدها، چشمانداز لیتپلو روشن و صریح است. او معتقد است در آیندهای نزدیک، هر فردی که توان پرداخت روزانه ۲۵ دلار برای اجرای یک عامل هوش مصنوعی را داشته باشد، میتواند بدون هیچ تعامل انسانی، کارهای روزمره خود را به نیروی کار پروژهای بسپارد؛ نیروی کاری که این بار، کارفرمایش یک «ماشین» است.
انتهای پیام