به گزارش خبرنگار سیتنا، نزدیک به دو هفته از قطع گسترده اینترنت بینالملل میگذرد؛ اختلالی که فراتر از کسبوکارها و ارتباطات روزمره، این بار مستقیم به قلب زندگی مردم زده است. برای هزاران نفر، اینترنت فقط ابزار سرگرمی یا کار نیست؛ تنها راه دیدن چهره پدر، مادر، همسر یا فرزندی است که کیلومترها دورتر از ایران زندگی میکند.
در شرایطی که تماس تصویری از طریق پیامرسانهای بینالمللی مانند واتساپ، ایمو یا سایر پلتفرمهای بین المللی عملاً غیرممکن شده، بسیاری از مردم ناچارند به تماسهای تلفنی بینالمللی با هزینههای نجومی پناه ببرند؛ هزینههایی که با وضعیت فعلی اقتصاد کشور، پرداخت آن برای بخش بزرگی از جامعه به یک فشار جدی تبدیل شده است.
یکی از شهروندان در کامنت ارسالی ذیل خبر سیتنا میگوید:
«با روزی حدود یک میلیون تومان هزینه، به زور میتوانم فقط نیم ساعت با همسرم که اروپا است در تماس باشم. این واقعاً انصاف نیست. ما چه گناهی کردیم که فقط میخواهیم حال همدیگر را ببینیم؟»
این فقط یک روایت ساده نیست؛ روایت صدها خانوادهای است که حالا تماس گرفتن برایشان به یک انتخاب دردناک تبدیل شده: یا پرداخت هزینههای سنگین، یا تحمل بیخبری.
شهروند دیگری که پدرش در ژاپن زندگی میکند، با بغض از شرایط موجود برای سیتنا مینویسد:
«من واقعاً دلم برای پدرم که ژاپن است تنگ شده. قبلاً معمولاً تصویری، از طریق توییتر یا تلگرام با هم حرف میزدیم. الان برای نیم ساعت صحبت تلفنی حدود ۹۰۰ هزار تومان باید پرداخت کنم. تازه حتی نمیتوانم قیافه پدرم را ببینم. به خدا دارم عذاب میکشم.»
این جملات، فقط یک گلایه ساده نیست؛ تصویری است از فشار روانی، دلتنگی و اضطرابی که با قطع اینترنت بینالملل، بر زندگی خانوادگی مردم تحمیل شده است.
یکی دیگر از شهروندان در پیامی که در اختیار این رسانه قرار داده، خواستهای ساده اما پرمعنا را مطرح میکند:
«اینترنت بینالمللی را خیلی زود وصل کنید. من عزیزی در خارج از کشور دارم و ارتباط با او برایم خیلی مهم است. فقط میخواهم در واتساپ به او پیام بدهم؛ هم ارزانتر است هم تنها راه ارتباط ماست. تنها خواهش ما، برقراری اینترنت بینالمللی است.»
در روزهایی که فشار اقتصادی، هزینههای زندگی و نگرانیهای معیشتی مردم را فرسوده کرده، تحمیل هزینههای میلیونی برای یک تماس ساده خانوادگی، زخم تازهای بر این شرایط افزوده است.
مسئله اینترنت بینالملل، دیگر فقط یک موضوع فنی یا امنیتی نیست؛ به یک مسئله انسانی و اجتماعی تبدیل شده است. خانوادهها از هم جدا ماندهاند، دیدن چهره عزیزان به آرزو تبدیل شده و تماس گرفتن، به یک هزینه لوکس.
از مسئولان انتظار میرود با درک شرایط اقتصادی و روحی جامعه، هرچه سریعتر نسبت به بازگشایی کامل اینترنت بینالملل اقدام کنند. مردم چیزی فراتر از حق طبیعی ارتباط با خانوادههایشان نمیخواهند؛ حقی که در جهان امروز، بدیهیترین نیاز انسانی است.
قطع ارتباط، نه دلتنگی را کم میکند و نه امنیت میآورد؛ فقط فاصلهها را عمیقتر و فشارها را سنگینتر میکند. حالا بیش از هر زمان دیگری، چشم مردم به تصمیمهایی است که میتواند این ۱۴ روز سخت را پایان دهد.
انتهای پیام
خبرنگار:سارا استوار